Πρόσφατα, έξω από ένα γυμναστήριο σε μια μεγάλη πόλη της Γαλλίας, τοποθετήθηκε μια μεγάλη αφίσα με μια νέα, όμορφη, ημίγυμνη και αδύνατη νεαρά με την παρακάτω λεζάντα:
«ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΓΟΡΓΟΝΑ Ή ΦΑΛΑΙΝΑ;»
Μια κυρία μέσης ηλικίας που δεν είχε παρόμοια φυσικά χαρακτηριστικά με την νεαρή στην αφίσα, απάντησε στη αφίσα του γυμναστηρίου, γραπτώς και δημοσίως με δική της αφίσα λέγοντας τα εξής:
Οι Φάλαινες περιτριγυρίζονται από φίλους (δελφίνια, ιππόκαμπους, θαλάσσιους ελέφαντες, και περίεργους άνθρωπους). Έχουν ενεργή σεξουαλική ζωή, μένουν έγκυοι, και γεννάνε αξιολάτρευτα φαλαινάκια. Περνάνε ωραία παρέα με τα δελφίνια τρώγοντας σαρδέλες και γαρίδες και παίζοντας στις θάλασσες, ταξιδεύοντας σε εξωτικά μέρη όπως την Παταγονία, τα στενά του Bering και τους κοραλλιογενείς υφάλους της Πολυνησίας. Οι Φάλαινες τραγουδούν θαυμάσια, όλη μέρα, και έχουν ηχογραφήσει και CD. Ζούνε ελεύθερα, χωρίς ουσιαστικούς εχθρούς εκτός από τον άνθρωπο, και είναι αγαπητές, σεβαστές και υπό την προστασία πολλών οργανώσεων... Οι Γοργόνες δεν υπάρχουν! Και εάν υπήρχαν θα κάνανε ουρές έξω από τα γραφεία των ψυχαναλυτών πάσχοντας από κρίση ταυτότητας." Τι είμαι Ψάρι ή Άνθρωπος;" Οι γοργόνες δεν μπορούν να κάνουν σεξ διότι, όπως υποστηρίζει η μυθολογία, πεθαίνει όποιος άνδρας τις πλησιάσει και κυρίως μάλλον τους λείπει ο κατάλληλος «εξοπλισμός» για σεξ (με ουρά ψαριού που διαθέτουν κάτω από την μέση). Χωρίς σεξ ούτε παιδιά μπορούν να κάνουν και ποιος θα ήθελε να κάνει παρέα με μια κοπέλα που βρωμάει ψαρίλα;;; Με βάση τα παραπάνω η επιλογή μου είναι ξεκάθαρη:
Gamers... Γνωστή λέξη, άγνωστο είδος για μένα, μέχρι πριν 2 χρόνια. Τότε περίπου μπήκε στη ζωή μου ο Χρήστος και μαζί με αυτόν ένας ολόκληρος καινούριος, άγνωστος και όχι πάντα όμορφος κόσμος το πρωί, το απόγευμα και κυρίως το βράδυ, όποτε υπάρχει χρόνος για παιχνίδι δλδ. Γιατί ο έρωτας της ζωής μου, μεταξύ άλλων είναι και ένας κατ' εξακολούθηση παίκτης παιχνιδιών που παίζονται με συσκευές που συνδέονται στην τηλεόραση (και κάπου εδώ παραιτούμαι από κάθε προσπάθεια μετάφρασης στα Ελληνικά της ορολογίας, αν και αγαπώ πολύ τη γλώσσα μου, γιατί, απλά, δεν μεταφράζεται), είναι δηλαδή ένας serial gamer των video games. Είναι μια μοναχική ή σχεδόν μοναχική -όπως θα σας εξηγήσω παρακάτω- συνήθεια, αλλά όταν ζεις με ένα τέτοιο άνθρωπο "μπαίνεις στο παιχνίδι" αναγκαστικά. Έτσι έμαθα για το xbox 360, γιατί το προτίμησε από το playstation 3 (π#τανα sony, δε θα μας φας τα λεφτά), αν και θεωρεί το playstation 2 την πιο επιτυχημένη κονσόλα απ' όλες. Έζησα από κοντά τη λαχτάρα του να δοκιμάσει το καινούριο και εντελώς διαφορετικό wii, μέχρι που του το έκανα δώρο! Τον παρακολούθησα να κινείται σε αρχαίους ναούς ως Lara Croft (γκομενάρα ο καλός μου!), να σκοτώνει ζομπάκια ως Jil στο Resident Evil (αγαπημένη συνήθεια) [ μα, γιατί διαλέγει πάντα τους γυναικείους χαρακτήρες; Να ανησυχήσω;;;],να περιδιαβαίνει στον όμορφο κόσμο του Oblivion, να σκοτώνει πολίτες ως νίντζα στο Tenchu και να λέει "sorry friend"(!), αλλά και να φτιάχνει κήπους και όμορφα ζωάκια στο Viva pinata, να κάνει αγώνες καρτ με τους ήρωες του Σούπερ Μάριο , αλλά και off road με γουρούνες, να κάνει σκι και σνόουμπορντ και να "αθλείται", με ή χωρίς κίνηση και να τρέχει να σωθεί στο Mirror's Edge (πάλι γυναίκα!), χωρίς να χρησιμοποιήσει βία (πως το έπαθε!).
Δύσκολος αγώνας, ίδρωσα!
Και βέβαια, last, but not least, τον παρακολούθησα, λίγο αντέχω τ' ομολογώ, να παίζει Pro Evolution Soccer, κοινώς ποδόσφαιρο, το λατρεμένο του και μισητό δικό μου!
Άκουσα, ακατανόητες στο αδαές αυτί μου, φράσεις όπως:
-Το παιχνίδι έχει πολύ lag -Παίζω με 3 bots -Αυτό το boss είναι πολύ δύσκολο -Θα σταματήσω στο επόμενο check point και έμαθα τι σημαίνουν. Οι εξελιγμένες κονσόλες, όπως το xbox 360, συνδέονται και στο ίντερνετ, πράγμα το οποίο φυσικά κάναμε, και έτσι μπορεί να παίζει παχνίδια, αλλά και να συνομιλεί με άλλους παίχτες, απ' όλο των κόσμο, με πρώτο και καλύτερο τον ξάδερφο και "Bro" Θωμά, από τη Θεσσαλονίκη. Ε, αυτό αποτελεί και την κατρακύλα της όποιας ήρεμης οικογενειακής μου ζωής!!! Υπάρχουν βραδιές που με τον εν λόγω "αντίζηλο" παίζουν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, σκοτώνοντας ζομπάκια ή κερδίζοντας και χάνοντας ματς στο ποδόσφαιρο και συζητώντας, όχι και τόσο πολιτισμένα, τα τεκταινόμενα του εκάστοτε παιχνιδιού! Ένα βράδυ που γύρισα από τη δουλειά και δεν είχα κλειδιά άργησε να μου ανοίξει γιατί έπαιζε λάιβ Προ και δε μπορούσε, λέει, να διακόψει!!! Με τα πολλά θυμήθηκε ότι αυτή που χτυπούσε νυχτιάτικα την πόρτα ήταν η άμοιρη καλή του, που του είχε δώσει το μεσημέρι τα δικά της κλειδιά, του ξεχασιάρη και όχι: "Καλά, πιο μ@λ@κας βαράει τα κουδούνια 11 η ώρα τη νύχτα;"! Μετά μου ζητούσε συγνώμη όλο το βράδυ! Ευτυχώς που είναι καλός και τρυφερός άνθρωπος και με αγαπάει κι έτσι κι εγώ δείχνω κατανόηση σε αυτό του τον εθισμό! Ε, οκ δεν είναι και τόσο τραγικά όλα αυτά, καλή διάθεση και αγάπη να υπάρχει!
Το απολύτως λατρεμένο παιχνίδι...
Αυτά και άλλα πολλά κάνει λοιπόν ο παιχνιδιάρης μου και έχει άποψη για όλα τα παιχνίδια και για όλες τις κονσόλες. Μπήκα και εγώ η αμαθής στο κόλπο και παίζω μαζί του τα πιο χαρούμενα, τα πιο γυναικεία και τα πιο κατάλληλα για casual players (όπως με λέει) παιχνίδια. Βάλαμε και άλλους στο κόλπο. Το wii έχει πολλά fan, ομαδικά, party games και περάσαμε όμορφες βραδιές με τους φίλους μας, α, δεν έχω παράπονο σε αυτό! 'Αλλα παιχνίδια έχουν όμορφα γραφικά, άλλα ενδιαφέρουσα μουσική και κάποια είναι αστεία με την b-movies αισθητική τους (Ηouse of the dead Overkill). Κάποια είναι πολύ τρομαχτικά (Devil May Cry, Alone in the Dark, Resident Evil, μερικοί χαρακτηριστικοί τίτλοι) και κάποια χαριτωμένα(Sonic and the Secret Ring, Rayman Raving Rabbits, Viva Pinata), υπάρχουν παιχνίδια για όλες τις ηλικίες (από 3 χρονών αρχίζει το rating τους) και για ποικίλα γούστα.
Όμορφο, ε;
Η ζωή με ένα serial gamer δεν είναι εύκολη! Είναι όμως ενδιαφέρουσα. Ποιος ξέρει; Ίσως μετά από λίγο καιρό να σκοτώνουμε ζομπάκια και τέρατα μαζί! Είναι και αυτό ένα είδους διασκέδασης και εκτόνωσης, γιατί όχι?
Λέτε όταν κάνουμε παιδάκι να το κάνει σαν τα μούτρα του;;;
Καλά, χθες που ήμουν στα γενέθλια του βαφτηστηριού μου, μου έδειξαν ένα απόσπασμα από τα "Σκερτσάκια" του Αντ1 πολύ καλό. Το βρήκα στο γιουτούμπι και το έβαλα ήδη στο φατσοβιβλίο αλλά είπα να το βάλω κι εδώ με άλλα 2 της σειράς, για τους φίλους συμπλόγγερς, γιατί έχουν πολύ γέλιο και είναι και "κρητικά"! Απολαύστε την ...Πελαζία από το λογιστήριο...
Πάνε περίπου 20 μέρες από το τελευταίο μου ποστ και τίποτα δεν έχει αλλάξει στη σχέση μου με τον υπολογιστή και στη ζωή μου γενικά.
Ευτυχώς από μία άποψη... Έχουμε την υγεία μας, έχουμε την αγάπη μας, όλα καλά!
Το μόνο που άλλαξε είναι η κυβέρνηση, κάτι που το επιθυμούσα διακαώς για να πω την αλήθεια, μιας και η κατάσταση στο νοσοκομείο είναι χειρότερη από ποτέ. Ελπίζω να μη διαψευσθούν οι ελπίδες και οι προσδοκίες μας για κάτι καλύτερο, όχι θαύματα φυσικά, αλλά βρε αδερφέ, λίγο περισσότερο ενδιαφέρον για τη δημόσια υγεία, για το ΕΣΥ που πεθαίνει, για τα νοσοκομεία που ψυχορραγούν , χωρίς υλικά και προσωπικό...
Κατά τα άλλα, 3 μήνες χωρίς άδεια στην εντατική δεν παλεύονται. Είναι αποδεδειγμένο μαθηματικά, στο μήνα πάνω τα φτύνουμε και πρέπει να ξεφύγουμε λίγο αλλιώς το burnout, το "κάψιμο" ή επαγγελματική κόπωση (σικ!), μας καθιστά εώς καταθλιπτικούς, μίζερους, γκρινιάρηδες, μην πω και επικίνδυνους γι αυτή τη δουλειά.
Εδώ ΜΕΘ, εδώ ΜΕΘ, σας μιλά μια "καμμένη", 3 μήνες χωρίς άδεια, εν τω μέσω καλοκαιριού, γρίπης των χοίρων και τραγικών ελλείψεων!
Ευτυχώς όμως, μια βδομαδούλα έμεινε και μετά 5 μέρες άδεια που μαζί με τα ρεπό γίνονται 11 και... μην τον είδατε τον Κίτσο το λεβέντη τον καραμπουζουκλή! Εμένα καλέ, όχι τον άλλο τον Κίτσo Μήτσο, τον γυριστρούλη!
Αχ, τους έχω χάσει όλους τους φίλους συμπλόγγερ, με αυτά και τα άλλα δεν μπαίνω σε κανένα μπλογκ, ούτε καν στο δικό μου. Σήμερα συνειδητοποίησα ότι μέχρι και ο καλός μου, ο Πίκος Απίκος είχε δεήσει να μας φιλοδωρήσει με ένα από τα ακριβοθώρητα πονήματά του στις 23/9, κι εγώ, η αγαπημένη του και σύντροφος της ζωής του το διάβασα μόλις πριν από λίγο!!!
Είπα να το κλείσω το μπλογκ, αλλά το λυπάμαι και το πονάω.
Έχω και ιδέες για ποστ στο συρτάρι μου:
-Ένα φωτογραφικό με ομορφιές της Κρήτης
-Μια "ιστορία από την κρύπτη" για μια φίλη που έχει χαθεί από τη ζωή μου
-Ένα σχόλιο για τη συμβίωση με ένα serial gamer, φτου κακά!
Υπάρχουν πράγματα που θέλω ακόμα να μοιραστώ, αν και όχι φυσικά με τη συχνότητα και την όρεξη που είχα παλιότερα.
Αποφάσισα λοιπόν ότι θα γράφω, όταν και όπως και ό,τι...
Χωρίς το άγχος της αναγνωσιμότητας, χωρίς την αναγκαιότητα "εθιμοτυπικών επισκέψεων" του τύπου "πάω στο μπλογκ του για να έρθει στο δικό μου" και τυπικά σχόλια, χωρίς πίεση και χωρίς καταπίεση των πραγματικών αναγκών μου.
Αυτές είναι οι σκέψεις μου, στην παρούσα φάση για τη σελιδούλα μου.
Όσοι πιστοί, προσέλθετε, όταν και όποτε το θελήσετε...
Αντιστεκόμουν, αντιστεκόμουν καιρό τώρα. Είχα λογαριασμό στο Facebook αλλά έμπαινα σπάνια. Νευρίαζα με τα "δωράκια" και τις προτάσεις. Βαριόμουν αφόρητα το όλο κόνσεπτ. Άσε που δεν το έβρισκα -και δεν το βρίσκω- καθόλου χρηστικό σάιτ. No user friendly, όχι φιλικό στο χρήστη, διαφωνείτε; Το μόνο καλό με το φατσοβιβλίο είναι ότι μπορείς να βρεις και να σε βρουν παλιοί φίλοι και συμμαθητές, άνθρωποι που έχουν απομακρυνθεί από τη ζωή σου λόγω συνθηκών ή απόστασης. Μέχρι που ήρθε στη ζωή μου το Farmville... Και μαζί με αυτό το biotronic, το fish world και τόσα άλλα. Παιχνίδια ονλάιν, μικρά, εύκολα και διαδραστικά με τους φίλους σου. Αυτή η φάρμα είναι μεγάλο κόλλημα. Μου το πρωτοπρότεινε ο Daffyduck, έβαλα στο κόλπο τον Πίκο μου (πρώτος τώρα από τους φίλους μου, 29 επίπεδο!), έκανα λογαριασμό στην αδερφή μου εξαιτίας του, που ως τώρα αντιστεκόταν σθεναρά και στο τέλος ήρθε και ο γαμπρός μου, που μας κορόιδευε ότι εκείνος έχει αληθινό κήπο και τώρα με έχει περάσει στο επίπεδο! Εξαιτίας της φάρμας έγινα φίλη και γειτόνισσα με ανθρώπους που δεν έχω γνωρίσει (!), επικοινώνησα πολύ με τους φίλους μου και διασκέδασα πολύ.
Κομμάτι από τη φάρμα μου. V for Vivi
Είναι μεγάλο κόλλημα το Farmville και το καλύτερο του είδους, το έχω μελετήσει, πιστέψτε με. Στο ενδιάμεσο παίζω και τα μικρά παιχνιδάκια όπως το biotronic και... που καιρός για μπλόγκινγκ! Άλλος για γείτονας αγρότης;;;
Την ονόμασαν αρχικά "γρίπη των χοίρων" κατηγορώντας τα αθώα -και γευστικότατα- γουρουνάκια, μετά Η1Ν1 και τέλος "νέα γρίπη". Στην αρχή δε δώσαμε και πολύ σημασία, είπαμε ότι μάλλον είναι κάτι που δε μας αφορά, που δε θα μας αγγίξει εδώ στην Ελλάδα. Τα ΜΜΕ, μέσα στο καλοκαίρι βρήκαν νέο τρόπο να βγάλουν το"παντεσπάνι υμών το επιούσιον", ε, κώλο-βυζί- Μύκονο πως να γεμίσεις 1 ώρα πρόγραμμα, είχαν εξαντλήσει και το θέμα του Μichael Jackson και ασχολήθηκαν επισταμένα με τη γρίπη του χοιροϊού. Πόσα περιστατικά, που, τι έπαθαν, τι λένε οι ειδικοί. Μην τρομάζετε, μην αγχώνεστε, αλλά η τρομολαγνεία να πηγαίνει σύννεφο. Το ίδιο και στο νοσοκομείο. Κάθε 2 μέρες νέες οδηγίες, οι υπεύθυνες του "γραφείου λοιμώξεων" να έχουν τρελαθεί, ανάμεσα στους εργαζόμενους ένας αέρας ανησυχίας, προ των διακοπών. Οι περισσότεροι επιλέξαμε έναν πιο χαλαρό τρόπο σκέψης "έλα μωρέ υπερβολές" ή "ό,τι είναι να 'ρθει θε να 'ρθει" και οι μέρες περνούσαν... Η γρίπη βαφτίστηκε "πανδημία" οι οδηγίες άλλαξαν άλλη μια φορά, οι Βρετανοί γέμισαν το νησί μου και έφτασε η αποφράδα μέρα της 20ης Ιουλίου. Δεν είχα επιστρέψει ακόμα από άδεια και με φώναξαν για βάρδια, ύποπτο κρούσμα γρίπης στη ΜΕΘ! Ήμουν υποχρεωμένη να πάω και πήγα...
Με παχαίνει η στολή, μήπως να μην την ξαναβάλω;:Ρ
Το περιστατικό είχε τη γρίπη τελικά και ήταν το πρώτο που νοσηλεύτηκε σε εντατική της χώρας. Τα ΜΜΕ λύσαξαν! Μέχρι που έπαιρνε δημοσιογράφος και υποκρίνονταν ότι ήταν η γυναίκα του ασθενούς για να απομυζήσει πληροφορίες! Ο άνθρωπος, ένας νέος, δυνατός και γερός άντρας 33 ετών, που δούλευε με τουρίστες, είχε αγνοήσει τα συμπτώματα, συνέχισε να δουλεύει και η γρίπη εξελίχθηκε σε πνευμονία και ακολούθως σε πολυοργανική ανεπάρκεια. Ταλαιπωρήθηκε πολύ το παληκάρι. Και αυτός και ο επόμενος που ακολούθησε 1 εβδομάδα μετά, 41 ετών και επίσης υγιής πριν, σερβιτόρος σε τουριστική περιοχή. Συνολικά ως τώρα έχουμε νοσηλεύσει στην εντατική 4 περιστατικά με γρίπη και 3 ύποπτα κρούσματα που δεν αποδείχτηκε η ύπαρξη του ιου Η1Νι και έγινε άρση των μέτρων απομόνωσης. Ο 3ος είναι ένας άντρας 30 ετών με ιστορικό άσθματος και η 4η ένα κοριτσάκι 16 ετών με λευχαιμία. Αρχές Αυγούστου, μέσα στο μεγάλο κύμα αδειών, με τεράστια έλλειψη προσωπικού, φτάσαμε να νοσηλεύουμε τα 3 πρώτα περιστατικά μαζί! Κάθε ένα, σε πλήρη απομόνωση θέλει την εβδομάδα 4,5 νοσηλευτές για να βγάλουν τις 21 βάρδιες και ουκ αν λάβεις παρά του -ήδη- μη έχοντως, αλλά ποιος μας ακούει εμάς...
Αφήστε με να βγω...
Τελικά, όλα τα περιστατικά, ως τώρα πήγαν καλά, με τεράστιες προσπάθειες όμως. Προβλήματα είχαν πολύ σοβαρά και προβλήματα λειτουργείας το νοσοκομείο σε κατάσταση ανάγκης εξίσου, αλλά Έλληνες είμαστε τα καταφέραμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο! Μέσα στην τεράστια απαξίωση του ΕΣΥ που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, πάλι η καλή θέληση -και μόνο- όλου του προσωπικού του νοσοκομείου ήταν εκείνη που βόλεψε την κατάσταση. Υποτίθεται ότι θα έφερναν άμεσα προσωπικό, καθώς περιμένουμε έξαρση της νόσου τον Οκτώβριο, αλλά το μόνο που ήρθε είναι... εκλογές! Υποτίθεται ότι έχουμε 4 θαλάμους αρνητικής πίεσης (αν λειτουργούν κι αυτοί σωστά, αμφιβάλλω), αλλά δεν έχουμε μόνιτορς, αναπνευστήρες και κυρίως νοσηλευτικό προσωπικό για να νοσηλεύσουμε 4 κρούσματα στη ΜΕΘ. Όποιος θέλει ας με αμφισβητίσει... Όπως και να έχει, αυτό που ενδιαφέρει άμεσα τον κόσμο "εκεί έξω" είναι ότι πραγματικά, δεν συντρέχει λόγος πανικού. Η γρίπη είναι γρίπη και μπορεί να σκοτώσει σίγουρα τις ευπαθείς ομάδες και όσους δεν προσέξουν τα συμπτώματα και αμελήσουν την υγεία τους. Η διαφορά είναι στην πολύ εύκολη μετάδοση, με σταγονίδια θυμίζω. Προσοχή στα μέσα μαζικής μεταφοράς και στα μέρη με πολύ κόσμο. Πλένετε τα χέρια σας συχνά με ένα αντισηπτικό διάλυμα. Καλύψτε το στόμα σας σε βήχα ή φτάρνισμα. Πηγαίνετε σε γιατρό άν έχετε πυρετό που επιμένει πάνω από 3 24ωρα. Αυτό είναι όλο. Όποιος θέλει περισσότερες πληροφορίες μπορεί να με ρωτήσει. Καλό φθινόπωρο, καλή επάνοδο, καλές εκλογές και εμάς στη ΜΕΘ, ας μας βοηθήσει ο Θεός, δεν έχω άλλες ελπίδες. :(
Αυτό ήταν...πάει και επισήμως το καλοκαίρι 2009 (όχι, δεν ανήκω στους δυσοίωνους σπαστικούς που λένε "καλό χειμώνα" από τώρα, αλλά όπως και να το κάνουμε αύριο 1η Σεπτέμβρη, πάρτο απόφαση φίλε αναγνώστη ΚΑΙ φίλη αναγνώστρια, τα κεφάλια μέσα!!!!!)
Ανοίγουν τα σχολεία λοιπόν, αντίο τεμπελιά - ατάκα που έχει πλαισιώσει μοναδικά η all-time-classic Θεοπούλα, βλ. παρακάτω στο βιντεάκι. Το καλοκαίρι μου ήταν σε μεγάλο μέρος του κάπως άχρωμο και λίγο ... προβληματισμένο (μη με πιέζεις, αγαπητό φιλοθεάμον κοινό, δεν μπορώ να αποκαλύψω λεπτομέρειες, αλλά η Ενεσούλα ξέρει τα πάντα και άμα τη βασανίσετε λίγο θα τα ξεράσει όλα (γαργαλήστε την, δεν χρειάζεται τίποτα άλλο...). Όμως χαλάρωσα πολύ, ξεκουράστηκα, γέμισα μπαταρίες, έφτιαξα κοτζάμ φάρμα ΚΑΙ ενυδρείο, και γενικά τα προβλήματα ήταν μάλλον μέσα στο μυαλό μου παρά στην πραγματικότητα - πολυτέλεια σπάνια στις μέρες μας!
Όπως και να΄χει, είμαι γεμάτος νέες ιδέες για διδασκαλία και έχω πεθυμήσει πολύ τα παιδιά μου. Αν και είναι ατακτούλικα και υπέρ το δέον πονηρεμένα (πάλι δεν μπορώ να πω πολλά, θα κλείσω σπίτια, αλλά πάλι η Ενεσούλα ξέρει οπότε βασανίστε την κλπ κλπ...), εγώ τ' αγαπώ πολύ. Ελπίζω μόνο να μη μας τα χαλάσει η παλιογρίππη και πάει η χρονιά στο βρόντο. Καλή σχολική χρονιά σε όσους στέλνουν παιδιά στο σχολείο και ΚΑΛΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ!
