" Όποιος δεν αποστρέφεται τη βία, την κουβαλά μέσα του."

Eίναι λοιπόν τα γεγονότα των τελευταίων ημερών που με έχουν ταράξει, με έχουν βγάλει από το λήθαργο της εγκυμοσύνης μου και, δεν το κρύβω, με έχουν τρομοκρατήσει.

 Φοβάμαι εδώ και πολύ καιρό αυτή την ανησυχητική αύξηση του φασισμού στην Ελλάδα, βλέπω στοιχεία που μου θυμίζουν τον Εμφύλιο, νιώθω ανήμπορη για μια ακόμα φορά και έρμαιο μιας κατάστασης που έχει ξεφύγει.

Ειδήσεις στην τηλεόραση δε βλέπω, εδώ και χρόνια. Αγανακτώ όταν φτάνουν στ' αυτιά μου οι παπαριές που μας πουλάνε και πραγματικά απορώ για το πόσο αποτελεσματική είναι η κατευθυνόμενη προπαγάνδα τους. Τελικά οι Έλληνες δεν είμαστε και τόσο έξυπνοι, όσο νομίζουμε...
Προσπαθώ να ενημερώνομαι από το ίντερνετ αλλά κι εδώ οι πληροφορίες είναι τόσες πολλές και τόσο αντικρουόμενες που ακόμα κι αν έχεις κάποια σάιτ που εμπιστεύεσαι ή κάποιους ανθρώπους που "ακολουθείς" γιατί τους πιστεύεις, έρχεται η στιγμή που σε απογοητεύουν.
Δε βαριέσαι, καλύτερα να μην έχουμε παρωπίδες και να κρατάμε τα μάτια και το μυαλό μας ανοικτά.
Στο www.protagon.gr είχε αυτό το καταπληκτικό άρθρο που με εκφράζει απόλυτα :

Οι καλοσυνάτες υποχθόνιες γιαγιάδες , από εκεί και ο τίτλος του ποστ.

Έτσι είναι. Πρέπει να φοβόμαστε όλους αυτούς τους "καλοσυνάτους", θεοσεβούμενους ανθρώπους που δεν αποστρέφονται τη βία, δεν την καταδικάζουν και, φυσικά, την υποθάλπτουν με άμεσο ή έμμεσο τρόπο.
Από την άλλη, ενώ οι ειδήσεις διατείνονται ότι η ανεργία πέφτει (?!), όλο και περισσότεροι γνωστοί, φίλοι και συγγενείς μένουν άνεργοι, ενώ κι εκείνοι που έχουν δουλειά δεν μπορούν πια ν'ανταπεξέλθουν σε βασικές υποχρεώσεις, όπως ΔΕΗ, Εφορία, ενώ δυσκολεύονται να βγουν ακόμα και για ένα καφέ.

Στο Πανεπιστήμιο Κρήτης (όπου δουλεύει και η αδερφή μου στη Βιβλιοθήκη, με τεράστιες ελλείψεις σε προσωπικό) έμαθαν χθες βράδυ, από έγκυρες δημοσιογραφικές πηγές ότι θα βγάλουν σε διαθεσιμότητα 96 άτομα, από τα 300 περίπου. Δηλαδή, ο ένας στους τρεις. Και, καθώς οι πρυτάνεις αρνήθηκαν να στείλουν λίστες με υπεράριθμους (και έστειλαν αντιθέτως, λίστες με ελλείψεις) κανείς δεν ξέρει ποιοι και με ποια κριτήρια θα φύγουν.
Οι περισσότεροι, λέει, (από τους 1655 πανελλαδικά, οι 1250), θα επανατοποθετηθούν σε άλλα ιδρύματα όπου υπάρχουν ανάγκες. Οκ, στείλτε από την Κρήτη στην Κομοτηνή, να κινηθεί και η οικονομία της χώρας!
Όλα αυτά βέβαια με μουλωχτή υπουργική απόφαση, όπως όλες οι αντισυνταγματικές αποφάσεις του τελευταίου χρόνου.
Αποφασίζομεν και διατάσσομεν! Ε, ναι, δεν έχουμε πια Δημοκρατία σε αυτή τη χώρα και ας αποφασίσουμε τι θα κάνουμε γι αυτό.

Η υπουργάρα μας, ο τραγικός Άδωνις, πριν λίγο καιρό είπε ότι προς το παρόν εξαιρούνται γιατροί και νοσηλευτές από τη διαθεσιμότητα. Οϊμέ, οι ελλείψεις νοσηλευτικού προσωπικού στα νοσοκομεία είναι μεγαλύτερες από ποτέ!
Κι όμως! Χθες έμαθα ότι βγήκε σε διαθεσιμότητα νοσηλεύτρια του Κυανού Σταυρού. Άλλες λεπτομέρειες δεν ξέρω, όμως το ότι φτάσαμε στο τελευταίο προπύργιο των δημοσίων υπαλλήλων δείχνει το μέγεθος της απελπισίας και της βλακείας τους.

Πρέπει να φύγουν ΤΩΡΑ!
Δε νομίζω ότι τα περιθώρια για άμεση ανάκαμψη είναι ευρεία, αλλά καμιά κυβέρνηση δεν θα είναι χειρότερη από αυτή!
Και να βγάλουν τη Χρυσή Αυγή εκτός νόμου. Είναι εγκληματίες και τραμπούκοι. Εκτός εάν, ισχύει το άλλο σενάριο που θέλει την κυβέρνηση να υποθάλπτει τα εγκλήματά τους για να στρέψει την προσοχή του κόσμου αλλού. 'Ετσι η μεγαλύτερη διαδήλωση και πιθανόν η πρώτη κοινή όλης της εκπαίδευσης από νηπιαγωγείο ως πανεπιστήμιο, πέρασε στο ντούκου. Τραβηγμένο το σενάριο;
Τίποτα δεν αποκλείω πια...

Εξάλλου, για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ! Γι αυτό σταμάτησα να διαβάζω και τα ΝΕΑ...

Κρίμα που δεν υπάρχει τίποτα θετικό για να γράψω.
Κρίμα που καταντήσαμε έτσι.
Κρίμα που μετράμε νεκρούς καθημερινά.
Ας προσπαθήσουμε να ανατρέψουμε την κατάσταση και να σώσουμε οτιδήποτε αν σώζεται, όσο υπάρχει κάτι να σωθεί...

Λες να επανέλθω;

Κοίταζα μια παλιά ανάρτηση στο ιστολόγιό μου και για να πω την αλήθεια με έπιασε μια νοσταλγία, μια μελαγχολία που το είδα να πλέει έτσι ανενεργό και χωρίς κυβερνήτη στις βαθιές θάλασσες του διαδικτύου.
Η αλήθεια είναι ότι η ενασχόλησή μου με το ίντερνετ παραμένει η ίδια, αν όχι μεγαλύτερη τους τελευταίους μήνες μιας και καθώς διανύω τον 5ο μήνα εγκυμοσύνης, απέχω από τη δουλειά.

Επίσης πάντα έχω κάτι να πω, η φλυαρία δεν θεραπεύεται, χαχαχα.

Όμως, το Facebook περισσότερο αλλά και το Tweeter μονοπωλούν το ενδιαφέρον μου, καθώς όλοι οι φίλοι μου είναι εκεί και η διαδραστικότητα είναι πολύ μεγαλύτερη.
Μου άνοιξε η όρεξη όμως και για κανένα ποστάκι πότε πότε.
Λες να επανέλθω;

Οι φυλές του Facebook

Χθες σκεφτόμουν ότι διάφοροι τύποι περιφέρονται στο φατσοβιβλίο, αλλά αρκετοί ανήκουν σε συγκεκριμένες «φυλές» με πολύ μεγάλες ομοιότητες και ίδια χαρακτηριστικά.

Για να δούμε λοιπόν:

Ο παιχνιδιάρης

Μπαίνει στο facebook μόνο για να παίξει. Συνήθως δοκιμάζει όλα τα νέα παιχνίδια αλλά παίζει σταθερά 2-3, μέχρι να τα βαρεθεί και να βρει άλλα. Σπάνια ανανεώνει το στάτους του, άντε κανένα “like” και ίσως καμιά νέα φωτογραφία. Δεν διαβάζει τις ενημερώσεις του. Δεν έχει ποτέ ανοικτή τη συνομιλία γιατί τον ενοχλούν.

Ο ξερόλας

Έχει άποψη «επί παντός επιστητού» και την εκφράζει! Είτε πρόκειται για την ενημέρωση της κατάστασής του, είτε για τους τοίχους των άλλων θα πει αυτό που πιστεύει, συχνά διαφωνώντας ή «φωνάζοντας» με κεφαλαία, πάντα σίγουρος ότι αυτός έχει δίκιο!

Ο… “like”

Διαβάζει τα πάντα και κάνει παντού “like”! Συνήθως δε γράφει είτε λόγω έλλειψης χρόνου είτε γιατί δε θέλει.

O καψούρης

Μας τρελαίνει με καρδούλες, λουλούδια, αστεράκια και λοιπές... ζουζουνιές (αν είναι γυναίκα) και καψουροτράγουδα ή μαντινάδες (αν είναι άντρας και δη Κρητικός!). Αν μάλιστα ο έρωτας είναι χωρίς ανταπόκριση... την πάτησες! Πέφτει Παντελίδης που πάει σύννεφο! Αλήθεια ο τύπος με το τρακτέρ που πάτησε το πουλάκι τσίου, Παντελίδη πατάει; χιχιχι

Ο χωρισμένος (που δε γιορτάζει ποτέ!!!…Ή μήπως όχι;!)

Το μαθαίνεις από την αλλαγή της κατάστασης σε “είναι μπερδεμένο” ή “ελεύθερος”.

Μετά φεύγουν οι κοινές φωτογραφίες του ζευγαριού και διαγράφονται φίλοι του “άλλου”.

Έπειτα οι γυναίκες αρχίζουν τα τσιτάτα περί λαλακίας των ανδρών και οι άνδρες (πιο “κύριοι”) δημοσιεύουν την “Κανάρα” και κανονίζουν εξόδους δημοσίως (έτσι για να μάθει ότι περνάει και μόνος του καλά!)

Ο “μοναξιά μου, όλα”

Αισθάνεται μοναξιά είτε είναι στην κυριολεξία μόνος είτε σε ένα γάμο χωρίς επικοινωνία με το έτερο ήμισυ. Στο Facebook ψάχνει παρέα, ίσως και φλερτ, αλλά σπάνια επιδιώκει συναντήσεις ή κάτι παραπάνω. Έχει πάντα ανοικτή τη συνομιλία, συχνά λέει καλημέρες και καληνύχτες και ευχαριστεί τους διαδικτυακούς του φίλους σε κάθε ευκαιρία. Δεν ξεχνάει ποτέ γιορτές και γενέθλια.

Ο λιγούρης ή αλλιώς “καμάκι”

Είναι ο γνωστός εκείνος τύπος, άντρας στη συντριπτική πλειοψηφία, που την πέφτει σε όλες και ό,τι κάτσει. Συνήθως δεν είναι πολύ επίμονος, τρώει τη χυλόπιτα και... πάμε γι άλλα! Το παίζει ευαίσθητος και ρομαντικός και όλο κατανόηση, ότι (νομίζει πως) θέλουν οι γυναίκες με στόχο, φυσικά, μόνο να πηδήξει! Αν είναι παντρεμένος το κρύβει επιμελώς ενώ, συχνά δεν είναι το κύριο προφίλ του αυτό, ούτε το αληθινό του όνομα. Φυσικά προτιμά “φίλες” από την ίδια πόλη ή κάποια κοντινή (ακόμα καλύτερα). Στο είδος αυτό συναντάς και γκέι γυναίκες.

Ο “με θέλουν όλοι για το κορμί μου”!

Γυναίκα συνήθως, βάζει φωτογραφία με μαγιό ή προκλητικά ρούχα και περιμένει τα σχόλια και το θαυμασμό του αντρικού πληθυσμού και μετά απολαμβάνει να αποκρούει προτάσεις. Μη μασάτε φίλοι άντρες, έτσι τη βρίσκει, δε θα σας κάτσει!!!

Αν είναι άντρας, βάζει φωτογραφίες από το καλογυμνασμένο του κορμί, φουσκωμένο και γυαλιστερό, συνήθως είναι αυτό που λένε “πολύ λάδι και τηγανίτα τίποτα”, χαχαχα!

Ο “μια εικόνα, χίλιες λέξεις”

Μόνο φωτογραφίες, κάποια “like”, σχεδόν καθόλου λέξεις, εκτός αν υπάρχουν στην εικόνα που δημοσιεύει. Έτσι εκείνη (γυναίκα στη μεγάλη πλειοψηφία) θεωρεί ότι λέει αυτό που θέλει. Κι ύστερα λένε τις γυναίκες φλύαρες! :Ρ

Ο “λίγο απ' όλα”.

Τα κάνει όλα και...συμφέρει! Λίγο παιχνίδι, λίγο κουτσομπολιό, λίγη φιλοσοφία, κοινωνικά, φωτογραφίες, μουσική. Όλα θα τα δεις στο timeline του. Μερικές φορές όμως το παρακάνει και ξεχνιέται με τις ώρες...Έτσι, εκείνη η εργασία πάει πίσω, το φαγητό καίγεται, η φιλενάδα ακόμα περιμένει εκείνο το τηλ. για καφέ και ο φανατικός χρήστης Facebook έχει ξεχάσει ότι η αληθινή ζωή είναι εκεί έξω!

Κλείστο το ρημάδι!!! (κάπου εδώ είμαι κι εγώ!)

Αναγνωρίζετε κάποιον από αυτούς;

Συμπληρώστε ελεύθερα ότι άλλο νομίζετε, αν και πιστεύω ότι κάλυψα τους βασικούς τύπους- χρήστες του facebook!

Θα πάω!

-Θα πάω σου λέω!

-Καλά, είσαι σοβαρή; Θα το αντέξεις;

-Γιατί; Μια χαρά θα είμαι! Μια κιουρία!

-Ξανασκέψου το Κατερινάκι. Εσύ δεν είσαι που βγάζεις φλούμπες και μόνο στην αναφορά του ονόματός του;

-Ναι, μωρέ, αλλά μου έσπασε τα νεύρα ο άχρηστος! Ακούς εκεί, να με πάρει τηλέφωνο μετά από τόσο καιρό για να μου πει ότι καλεί την κόρη του στη βάφτιση της μικρής του. Τώρα τη θυμήθηκε; Επίσημη καλεσμένη, λέει, και μάντολες μπλε! Έξω φρενών με έκανε και απαιτεί να στείλω το Χριστινάκι μόνο του από τη Νάξο 1 μέρα πριν τελειώσουν οι διακοπές μας. Αυτές που με τόσο κόπο κανόνισα, να μπορεί και ο Νάσος μου, που δουλεύει σα σκυλί.

-Ω, αλήθεια, πέφτει και πάνω στις διακοπές σας…

-Εμ, τι άλλο θα συνέβαινε; Αυτός, παιδί μου, γεννήθηκε για να με βασανίζει!

- Ρε φιλενάδα, πως στραβώθηκες και τον παντρεύτηκες;

- Ήμουν μικρή, μωρέ και δεν είχα καταλάβει τον πραγματικό του εαυτό. Ευτυχώς να λέω που η ζωή μου έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία. Λυπάμαι μόνο την κακομοίρα τη δεύτερη που δεν την άφησε και να δουλεύει, για να την έχει δεμένη, μην του φύγει κι αυτή. Μμμμ, ο πλούσιος, που δεν έχει δώσει 1 ευρώ για το παιδί όλα αυτά τα χρόνια. Αλλά, να σου πω, στη βάφτιση θα πάω για να του τη σπάσω! Να δω τα ξινισμένα μούτρα του και να χαρώ. Εξάλλου η μικρή με έχει ανάγκη, ρε, πώς να την αφήσω στο στόμα του λύκου μόνη;

- Και θέλει να πάει;

- Ε, η αδερφή της βαφτίζεται, δεν έχει κι άλλη, την αγαπάει κι ας την έχει δει μια φορά όλη κι όλη. Όμως τον ακατανόμαστο ούτε να τον δει. Προχθές με ρωτούσε πως γίνεται ν’αλλάξει επίθετο και να πάρει του Νάσου!

-Αλήθεια; Γίνεται;

-Ναι, το ψάχνουν με τον Νάσο. Έχουν μεγάλη αγάπη τα δυο τους, μη σου πω ότι την αγαπάει πιο πολύ από τα δικά του. Να, προχθές της έδωσε και τα λεφτά για το δώρο (χρυσαφικό ντε, είμαστε υπεράνω εμείς) και του είπε: «Σ’ ευχαριστώ μπαμπά που πήρες δώρο για την αδερφή μου»! Σουρεάλ καταστάσεις. Μωρέ, λες να μην πάω;

-Ξαναρωτάω, θα το αντέξεις;

-Ουφ, δεν ξέρω! Δύσκολο θα είναι. Λίγοι καλεσμένοι, πως θα αντιδράσουν οι συγγενείς του να με δουν μετά από τόσα χρόνια…

- Τι να σου πω ρε κοπελιά, δυσκολάκι, όντως! Εγώ δεν ξέρω αν θα το έκανα…

- Το παιδί όμως θα είναι πολύ δυνατό με εμένα δίπλα του και εξάλλου δε θα πάω ακάλεστη. Με καλεί η «επίσημη προσκεκλημένη», η κόρη μου!

- Θα του το πεις; Μη μου πεις ότι θα κουβαλήσεις και το Νάσο μαζί;

- Όχι μωρέ, γιατί να βασανίσω το μωρό μου; Και στον ακατανόμαστο δε σκοπεύω να πω κουβέντα. Να χαλάσω την «έκπληξη»; Γι αυτό ζω! Αλλά μήπως θα ήταν καλύτερα να την πήγαινα και να έφευγα;

-Μμμμ, ότι νομίζεις φιλενάδα. Αϊ ρεστ μάι κέις!

- Μπα, το αποφάσισα! Θα στολιστώ, θα γίνω μια υπερπαραγωγή και ΘΑ ΠΑΩ!

Μικρές φλυαρίες, μεγάλη αποχή

Να που ξαναθυμήθηκα αυτή τη μικρή γωνιά μετά από τόσους μήνες...
Όλο λέω "κάτι θα γράψω", "να, θα βάλω τη συνταγή για το λέμον τσιζκέικ μου, ή την τούρτα που έφτιαξα για τη βαφτιστήρα, ή θα περιγράψω τα κατορθώματα της μικρής, ή θα πω για τα εργασιακά..." ή, ή, ή και ο καιρός περνάει κι εγώ αναλώνομαι στο facebook, να παίζω, να επικοινωνώ, να μοιράζομαι, να μαθαίνω τα νέα του έξω κόσμου.
Ήμουν για αρκετό καιρό πολέμιος του φατσοβιβλίου αλλά να που περνάω όλο τον χρόνο που διαθέτω για το νετ εκεί. Μάλιστα, κάναμε μια ομάδα οι παλιοί συμμαθητές και περνάμε πολύ όμορφα, κανονίζουμε συναντήσεις και όλο αυτό εμπεριέχει πολύ νοσταλγία, τρυφερότητα, αναμνήσεις, ικανοποιεί την ανάγκη επικοινωνίας ανθρώπων τόσο διαφορετικών αλλά με κοινό σημείο αναφοράς το τέλος της εφηβικής τους ζωής και την αρχή της άλλης, της ουσιαστικής.
Εντωμεταξύ η Ελλαδίτσα μας βουλιάζει, η πολιτική σκηνή είναι ένα έργο που πρέπει να κατέβει άμεσα γιατί δε βλέπεται, και οι Έλληνες, λαός αισιόδοξος και γλεντζές, έχουν χάσει το χαμόγελό τους και μαζεύουν τα κομμάτια τους.
Πάλι το χιούμορ κυριαρχεί, αλλά πικρόχολο και εριστικό και ο λαϊκισμός έχει πιάσει λίμιτ απ, όσο και το χρέος μας δηλαδή!
Είμαστε ένα καζάνι που βράζει και μένει να δούμε τι σούπα θα βγάλουμε...
Υπάρχουν βέβαια και οι αισιόδοξες φωνές όπως αυτή του Κώστα Βαξεβάνη από την τελευταία Lifo, Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου , που με εκφράζει απόλυτα.
Ελπίζω και εύχομαι να έχουμε πιάσει τον απόλυτο πάτο και να ξαναγεννηθούμε ως άλλοι φοίνικες από τη στάχτη μας.
Εμείς οι Έλληνες έχουμε πολλά κουσούρια -αν και όχι όσα μας καταλογίζουν οι "φίλοι" μας οι Ευρω-πέη(χωρίς ορθογραφικό!)- αλλά έχουμε και προτερήματα. Είμαστε έξυπνοι (ίσως λιγότερο απ' όσο πιστεύουμε βέβαια), πεισματάρηδες, μαχητές. Αν καταφέρουμε ποτέ να συνεργαστούμε -γενικώς- χωρίς εγωισμούς, κατεργαριές και μικροπρέπειες, τότε θα κερδίσουμε την παρτίδα. Αν...
Τι εποχή για να γίνεις γονιός ε; Όχι, όχι, δεν μετανιώνω και μάλιστα θέλω και δεύτερο παιδάκι!
Τα επιχειρήματά μου σε όσους λένε ότι πρέπει να είμαι τρελή που θέλω κι άλλο παιδί σε αυτά τα οικονομικά χάλια της χώρας είναι τα εξής δύο:
Α) Η ευτυχία που σου χαρίζει ένα παιδί δεν μετριέται και δεν εξαγοράζεται. Φτάνει να έχω να το ταΐζω και θα μεγαλώσει με όση αγάπη και φροντίδα χρειάζεται.
Β) Αν είναι ν'αφήσω την οικονομική κατάσταση να καθορίζει την προσωπική μου ευτυχία, τότε να πέσω να πεθάνω, δεν έχει κανένα νόημα η ζωή.
Πόσο, μα πόσο έχω πάντως νευριάσει με όλους εκείνους που στοχοποιούν κατηγορίες ανθρώπων και ρίχνουν πάνω τους όλα τα βάρη για τα χάλια της οικονομίας μας.
Οι πλέον μισητοί και αξιοκατάπτυστοι είναι -φυσικά- οι Δημόσιοι Υπάλληλοι, που μπήκαν με μέσον, που κάθονται όλη μέρα, που παίρνουν παχυλούς μισθούς γεμάτους επιδόματα,που, που, που...
Ε, όχι βρε παιδιά! Υπάρχουν και αυτοί, σίγουρα, αλλά είναι η μειοψηφία, μην τους βάζετε όλους στον ίδιο ντορβά!
Να σας θυμίσω ότι στην ίδια κατηγορία είναι οι γιατροί του ΕΣΥ, οι νοσηλευτές, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, οι πυροσβέστες και ένα σωρό άλλοι, που δουλεύουν πολλές ώρες, σε δύσκολες συνθήκες, που πληρώνονται πολύ λιγότερο απ' όσο αξίζει η δουλειά τους, που πήραν τη θέση τους αξιοκρατικά, που ποτέ δεν φοροδιέφυγαν και που πάντα πρώτοι δέχονται όλα τα χαράτσια, γιατί είναι οι εύκολοι στόχοι.
292€ μείον ο μισθός μου για το μήνα Οκτώβρη. Ίσα που ξεπερνάω το χιλιάρικο και είμαι νοσηλεύτρια μονάδας, ΤΕ και με 19 χρόνια προϋπηρεσίας!!! Και πάλι καλά να λέω...
Ποτέ, μα ποτέ δεν περίμενα να έρθει εκείνη η στιγμή που θα έλεγα "Δόξα τω Θεώ που είμαι νοσηλεύτρια και, τουλάχιστον, δεν κινδυνεύει η θέση μου!"
Έστω και κουτσουρεμένο θα έχω ένα μισθό και θα έχουμε και τον διαβόητο πλέον "έναν εργαζόμενο ανά οικογένεια" για το γάλα του παιδιού (πικρό χαχα).
Εμ, τι το θελα να γράψω μετά από τόσο καιρό; Έγινα κι εγώ πικρόχολη και γκρινιάρα, όπως όλοι.
Πάω να χαλαρώσω κοιτάζοντας το αθώο, 8 μηνών, αγγελούδι μου και υπόσχομαι ότι αν και όταν ξαναγράψω θα είναι κάτι ευχάριστο.
Καληνύχτα...

Η Ενεσούλα μαμά!

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα κορίτσι (μεγαλοκοπέλα δλδ αλλά ας μην το κάνουμε θέμα!) και νοσηλεύτρια και παραζαλισμένη που είχε πράγματα να πει αλλά δεν το ήξερε.
Με τη βοήθεια και προτροπή ενός καλού φίλου άνοιξε ετούτο εδώ το μπλογκ, βαφτίστηκε Ενεσούλα και άρχισε να βγάζει τα εσώψυχά της.
Ο ίδιος καλός φίλος και μέντορας (ο καλός... νεράιδος μάλλον!) της πρότεινε να μπει σε ένα καλογραμμένο και αστείο μπλογκ που το είχε ένας τύπος με το όνομα Πίκος Απίκος.
Έτσι άρχισε μια διαδικτυακή επικοινωνία ανάμεσά σε αυτούς τους δύο από τα σχόλια, προχώρησε σε τσατ και γρήγορα εξελίχτηκε σε έναν μεγάλο έρωτα που -ω του θαύματος!- δεν ξεφούσκωσε όταν βρέθηκαν οι δυό τους προσωπικά, δεν ξέφτισε με τον καιρό, άντεξε σε αποστάσεις, δυσκολίες, στρατούς και κρίσεις και παραμένει πιο δυνατός από ποτέ 3,5 χρόνια μετά.
Όσο κλισέ κι αν ακούγεται, το επιστέγασμα αυτού του μεγάλου έρωτα ήρθε στον κόσμο στις 17/1, στις 11 το πρωί και είναι ένα υπέροχο κοριτσάκι 3 κιλών, η κόρη μας!
Όλα πήγαν καλά για μάνα και κόρη κατά τον τοκετό και ήδη το μικρό μας θαύμα είναι 2 εβδομάδων.
Ζωηρή, λαίμαργη, λατρεύει τις αγκαλιές, αλλά δεν είναι γκρινιάρα και πολύ όμορφη (ναι, ξέρω και η κουκουβάγια το παιδί της ...) έχει κερδίσει τις καρδιές όλων όσων την έχουν δει και έχει ανεβάσει όλη την οικογένεια στα ουράνια.
Ωραία πράγματα...
Τόσο καλά που, με τη βοήθεια των διαταραγμένων μου ορμονών, κλαίω συχνά και τρέμω μη συμβεί κάτι και χάσω αυτή τη μοναδική ευτυχία.
Πραγματικά σκέφτομαι ότι θα έπρεπε όλοι όσοι επιθυμούν να φέρουν ένα παιδί σε αυτόν τον κόσμο να έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν.
Άκουγα φίλες, φίλους και συγγενείς με επιτυχημένες ή αποτυχημένες καριέρες, σχέσεις, ζωές να λένε ότι το σπουδαιότερο πράγμα που έκαναν στην μέχρι τώρα ζωή τους είναι το παιδί τους και νόμιζα ότι ήταν υπερβολή. Αλλά δεν είναι!
Στο μικρόκοσμό μας αυτή την περίοδο δεν υπάρχουν οικονομικά προβλήματα, δεν υπάρχουν δυσκολίες, εμπόδια, δυστυχίες, υπάρχει μόνο η υπέροχη κόρη μας!
Δε θα κρατήσει για πάντα βέβαια αυτό, αλλά θα απολαύσουμε κάθε μέρα μέχρι να προσγειωθούμε στη σκληρή πραγματικότητα ξανά.

Αφήστε μας στο ροζ συνεφάκι μας, όσο περισσότερο γίνεται.
Εδώ όλα μυρίζουν μωρό, είναι μικροσκοπικά, απαλά, τρυφερά, γαλήνια και ροζ όσο και ο πωπός της μπέμπας μας!
Γειά σας λοιπόν προς το παρόν, το καθήκον της μάνας να δώσει βυζί στο παιδί της με καλεί!
Όοοολλαααα τα άλλα μπορούν να περιμένουν!!!

Μάλλον είσαι νοσηλεύτρια αν... (31 λόγοι, από τους πολλούς)

1. Έχεις κονκάρδα που γράφει : "Nurses, here to save your ass, not kiss it!" (εγώ το έχω πει σε γιατρό πάντως!)

2. Έχεις παρκάρει σε θέση "για γιατρούς μόνο" και μάλιστα έχεις χτυπήσει και την πινακίδα.
3. Πιστεύεις ότι κάποιοι ασθενείς είναι ζωντανοί μόνο γιατί είναι παράνομο να τους σκοτώσουμε.
4. Αναγνωρίζεις ότι δε μπορείς να θεραπεύσεις την ηλιθιότητα.

5. Έχεις τουλάχιστον 3 στυλό δώρα από φαρμακευτικές εταιρίες, με ονόματα φαρμάκων.
6. Πιστεύεις ότι πρέπει να υπάρχει ένα ιδιαίτερο μέρος στην κόλαση γι αυτόν που εφηύρε το κουδουνάκι κλήσης.
7. Πιστεύεις ότι δεν πρέπει να λες "δε μπορεί να γίνει χειρότερα" γιατί θα προκαλέσεις τη μοίρα να σου δείξει ότι μπορεί!
8. Πλένεις τα χέρια σου πριν πας στην τουαλέτα. (Πάντα όμως)


9. Πιστεύεις ότι το γλωσσοπίεστρο μπορεί άνετα να χρησιμοποιηθεί ως κουτάλι.
10. Το να τρως ποπκορν πάνω σε ένα καθαρό μπόνερ (υποσέντονο) είναι για σένα απολύτως φυσιολογικό.
11. Έχεις εκτεθεί σε τόσες ακτινογραφίες που έχεις φτάσει να το θεωρείς μέθοδο αντισύλληψης.
12. Έχεις ακούσει ασθενή με πίρσινγκ, σκουλαρίκια και τατουάζ να λέει ότι φοβάται τις ενέσεις!
13. Έχεις βάλει στοίχημα για τα όρια αλκοόλ στο αίμα κάποιου.

14. Πιστεύεις ότι είναι πολύ βολικό που δεν έχεις να σκεφτείς τι να φορέσεις κάθε μέρα στη δουλειά. (μεγάλη άνεση!)
15. Έχεις πει κάποτε σε ασθενή σε σύγχυση ότι το όνομά σου είναι κάποιας συναδέλφου (που συνήθως αντιπαθείς φυσικά) και να φωνάζει όποτε χρειάζεται κάτι! (ω, ναι και αυτό έχει συμβεί πολλάκις, πιστέψτε με!)
16. Η κύστη σου έχει τη δυνατότητα να διαταθεί σε μέγεθος μπάλας του μπάσκετ. (Έχουν βγει πολλές βάρδιες χωρίς επίσκεψη στην τουαλέτα, λόγω έλλειψης χρόνου)
17. Έχεις δει στην καριέρα σου πιο πολλά πέη απ' όσα μια πόρνη θα μπορούσε να ονειρευτεί! (Μη σου πω τα έχεις πλύνει κιόλας!)

18. Δεν πιστεύεις ότι όλοι οι ασθενείς είναι ενοχλητικοί...μερικοί είναι αναίσθητοι!
19. Η οικογένεια και οι φίλοι σου αρνούνται να παρακολουθήσουν μαζί σου ιατρικά σήριαλ γιατί όλη την ώρα διορθώνεις τα λάθη και υποδεικνύεις τις ακτινογραφίες που είναι ανάποδα.

20. Δεν ενοχλείσαι από το αίμα, εκτός κι αν είναι το δικό σου.
21. Ορκίζεσαι ότι θα κάνεις τατουάζ στο στήθος σου τη φράση "μην με ανατάξετε", σύντομα. (Εγώ πάντως έχω κάνει την επιθυμία μου αυτή γνωστή σε όλους)
22. Το να συζητάς για ακρωτηριασμούς σε ένα γκουρμέ δείπνο σου φαίνεται απολύτως φυσιολογικό. (Και οποιαδήποτε αηδιαστική συζήτηση αφήνει την όρεξή σου ανέπαφη)
23. Μπορείς να φας οπουδήποτε, αρκεί να μπορείς να καθήσεις.

24. ¨Καλή φάση!" θεωρείς να συμβεί μια καρδιακή ανακοπή την ώρα της αλλαγής βάρδιας.
25. Πιστεύεις ότι τα αντικαταθλιπτικά θα έπρεπε να υπάρχουν και σε μορφή σπρέι.
26. Πιστεύεις ότι τα "φτωχά γονίδια" θα έπρεπε να είναι αναγνωρισμένη διάγνωση.
27. Πιστεύεις ότι θα έπρεπε να απαιτείται ειδική άδεια για αναπαραγωγή.
28. Είσαι έτοιμη να κάνεις κάθε είδους ξόρκια κάθε φορά που κάποιος θα τολμήσει να ξεστομίσει τη φράση: "αα, είναι πολύ ήσυχα σήμερα, ε;"
29. Πάντα ήθελες να γράψεις ένα βιβλίο με τίτλο : "Αυτοκτονία:κάντο σωστά την πρώτη φορά" . (Το έχω πει σε ποστ αυτό!)

30. Είχες τουλάχιστον ένα ασθενή που σε κοίταξε στα μάτια και σου είπε: "δεν έχω ιδέα πως χώθηκε εκεί μέσα"
31. Χρειάστηκε να φύγεις γρήγορα από το δωμάτιο ασθενούς πριν σε πιάσει ακατάπαυστο γέλιο.

Αυτά τα ολίγα βρήκα, μετέφρασα και μεταφέρω γιατί τα βρήκα αληθινά και αστεία. Φυσικά η λίστα θα μπορούσε να είναι πολύ μεγαλύτερη...