Παραζαλισμένες σκέψεις μιας Αυγουστιάτικης Κυριακής

Σας είπα ότι αντιπαθώ τον Αύγουστο;

Ναι, σας τα έχω ζαλίσει, ξέρω.

«Μα είναι μήνας διακοπών, με υπέροχο καιρό, όλοι είναι χαλαροί», μπλα μπλα μπλα! Όχι, όχι, όχι! Παντού έχει κόσμο, κουνούπια, αλλεργίες, ταλαιπωρία, κλειστά μαγαζιά και νοσοκομεία σε αποδιοργάνωση. Δεν τον θέλω, δεν με πείθετε!

Α, μπα! Δε θα ευχηθώ «καλό χειμώνα». Μη θυμώνετε! Που τέτοια τύχη εξάλλου! Στην Κρήτη τα κοντομάνικα (και τα αντικουνουπικά) βγαίνουν μέσα Οκτώβρη, αφού έχουμε πια ξεροψηθεί για τα καλά, έχουμε απελπιστεί και φωνάζουμε σαν διψασμένοι στην έρημο «νερό, νερό».

Κάποτε αγαπούσα πολύ το Σεπτέμβρη…

Ο καιρός καλός, λίγο πιο δροσερός, οι θάλασσες πιο ήρεμες, ο κόσμος λιγότερος, οι διακοπές ιδανικές, χωρίς τις φωνακλάδικες Ελληνικές οικογένειες (ουπς, τώρα είμαι μέλος σε μία από αυτές!). 

Από παιδί τον αγαπούσα αυτό το μήνα. Είμαι από εκείνα τα παιδιά που ήθελαν να ανοίξει το σχολείο, είχα βαρεθεί, ήθελα τις παρέες, τις πλάκες, τη γνώση, τη ρουτίνα του σχολικού έτους.

Τώρα όμως; Τώρα πια γονιός, με απαγορευμένες τις διακοπές το Σεπτέμβρη, (με την πλέμπα, το Δεκαπενταύγουστο, τότε είναι κλειστός ο παιδικός!), ο αγαπημένος μήνας είναι μήνας οργάνωσης, προετοιμασίας και εξόδων, μα τόσα πολλά έξοδα που σου έρχεται να κλαις και να θυμάσαι την αγωνία των δικών σου γονιών να τα βγάλουν πέρα, αυτόν τον αγαπημένο μήνα, με τσάντες, γραφική ύλη, λίστες, φόρμες, αθλητικά και εξωσχολικές δραστηριότητες.

Ουφ, ούτε τις Κυριακές αγαπώ.

Αν δεν δουλεύω είναι μέρα βαρεμάρας, σκέψης και οργάνωσης για την εβδομάδα και αυτό συνήθως οδηγεί σε κακή διάθεση.

Αύριο η λαϊκή έρχεται, πάλι έξω από το σπίτι μου. Γκρρρ! Άλλα τρία χρόνια ταλαιπωρίας. Βγάζε τα αυτοκίνητα, δύσκολη πρόσβαση για το ίδιο σου το σπίτι, φασαρία, βρώμα, ζημιές!

Δεν αγαπώ τις λαϊκές, ούτε τις Δευτέρες…

Και η λίστα μεγαλώνει και η άδεια τελειώνει και τα παιδιά είναι ακόμα στο σπίτι και ο καιρός δεν είναι καν για θάλασσα (φυσάει) και έχω βαρεθεί να σπρώχνω τα παιχνίδια για να περάσω, άντε να ανοίξει ο παιδικός στις 5 και το νήπιο (μεγάλωσε το κορίτσι μου) στις 12, μπας σε κανένα ρεπό κάνω πάλι το - μάταιο - πρότζεκτ της οργάνωσης των παιχνιδιών!

Εντάξει, δεν γκρινιάζω άλλο!

Εξάλλου, την άλλη Κυριακή, θα είναι Σεπτέμβριος, θα είμαι πρωί και νύχτα και δεν θα έχω καιρό ούτε να σκεφτώ καθώς θα έχω να ετοιμάσω και το μικρό για τον παιδικό και τη μεγάλη για την δημιουργική που θα πάει μια εβδομάδα.

Όλα καλά λοιπόν.

Τελικά, ίσως να μην είναι και τόσο χάλια αυτό το Κυριακάτικο Αυγουστιάτικο βράδυ.

Τα παιδιά κοιμούνται, πάω να βάλω ένα κρασάκι και να προτείνω στο συμβίο να δούμε καμιά ταινία. Εξάλλου, έχω, ακόμα, άδεια!

Ένας -ακόμα- δύσκολος Αύγουστος

Το επτάχρονο "Σ'αγαπώ" που πρέπει -πάλι- να ταξιδέψει 700 χιλιόμετρα
Το τρυφερό δέρμα του μωρού πληγωμένο από τα σκληρά του νύχια που εξερευνούν ένα νέο κόσμο
Η γλυκιά κόρη που προσπαθεί σκληρά να είναι "το καλύτερο κορίτσι του κόσμου"
Η καυτή ανάσα του ανεμιστήρα που χαϊδεύει το διάτρητο από τσιμπήματα κορμί
Η σκληρή συμπεριφορά ενός ανθρώπου που βασανίζει και βασανίζεται
Η υποχρέωση που χορεύει με την αγάπη και ο θυμός με την τρυφερότητα
Το μεγάλο φεγγάρι που μαγεύει και κάθε μήνα συνεχίζει να εκπλήσσεται με την ανοησία μας
Η αφρισμένη "μεγάλη γαλάζια" που είναι αποφασισμένη να μην αφήσει το μαγιό στη θέση του
Το καλοκαίρι που θυμώνει, αρνούμενο να αποχωρήσει
Ένας -ακόμα- δύσκολος Αύγουστος...

" Όποιος δεν αποστρέφεται τη βία, την κουβαλά μέσα του."

Eίναι λοιπόν τα γεγονότα των τελευταίων ημερών που με έχουν ταράξει, με έχουν βγάλει από το λήθαργο της εγκυμοσύνης μου και, δεν το κρύβω, με έχουν τρομοκρατήσει.

 Φοβάμαι εδώ και πολύ καιρό αυτή την ανησυχητική αύξηση του φασισμού στην Ελλάδα, βλέπω στοιχεία που μου θυμίζουν τον Εμφύλιο, νιώθω ανήμπορη για μια ακόμα φορά και έρμαιο μιας κατάστασης που έχει ξεφύγει.

Ειδήσεις στην τηλεόραση δε βλέπω, εδώ και χρόνια. Αγανακτώ όταν φτάνουν στ' αυτιά μου οι παπαριές που μας πουλάνε και πραγματικά απορώ για το πόσο αποτελεσματική είναι η κατευθυνόμενη προπαγάνδα τους. Τελικά οι Έλληνες δεν είμαστε και τόσο έξυπνοι, όσο νομίζουμε...
Προσπαθώ να ενημερώνομαι από το ίντερνετ αλλά κι εδώ οι πληροφορίες είναι τόσες πολλές και τόσο αντικρουόμενες που ακόμα κι αν έχεις κάποια σάιτ που εμπιστεύεσαι ή κάποιους ανθρώπους που "ακολουθείς" γιατί τους πιστεύεις, έρχεται η στιγμή που σε απογοητεύουν.
Δε βαριέσαι, καλύτερα να μην έχουμε παρωπίδες και να κρατάμε τα μάτια και το μυαλό μας ανοικτά.
Στο www.protagon.gr είχε αυτό το καταπληκτικό άρθρο που με εκφράζει απόλυτα :

Οι καλοσυνάτες υποχθόνιες γιαγιάδες , από εκεί και ο τίτλος του ποστ.

Έτσι είναι. Πρέπει να φοβόμαστε όλους αυτούς τους "καλοσυνάτους", θεοσεβούμενους ανθρώπους που δεν αποστρέφονται τη βία, δεν την καταδικάζουν και, φυσικά, την υποθάλπτουν με άμεσο ή έμμεσο τρόπο.
Από την άλλη, ενώ οι ειδήσεις διατείνονται ότι η ανεργία πέφτει (?!), όλο και περισσότεροι γνωστοί, φίλοι και συγγενείς μένουν άνεργοι, ενώ κι εκείνοι που έχουν δουλειά δεν μπορούν πια ν'ανταπεξέλθουν σε βασικές υποχρεώσεις, όπως ΔΕΗ, Εφορία, ενώ δυσκολεύονται να βγουν ακόμα και για ένα καφέ.

Στο Πανεπιστήμιο Κρήτης (όπου δουλεύει και η αδερφή μου στη Βιβλιοθήκη, με τεράστιες ελλείψεις σε προσωπικό) έμαθαν χθες βράδυ, από έγκυρες δημοσιογραφικές πηγές ότι θα βγάλουν σε διαθεσιμότητα 96 άτομα, από τα 300 περίπου. Δηλαδή, ο ένας στους τρεις. Και, καθώς οι πρυτάνεις αρνήθηκαν να στείλουν λίστες με υπεράριθμους (και έστειλαν αντιθέτως, λίστες με ελλείψεις) κανείς δεν ξέρει ποιοι και με ποια κριτήρια θα φύγουν.
Οι περισσότεροι, λέει, (από τους 1655 πανελλαδικά, οι 1250), θα επανατοποθετηθούν σε άλλα ιδρύματα όπου υπάρχουν ανάγκες. Οκ, στείλτε από την Κρήτη στην Κομοτηνή, να κινηθεί και η οικονομία της χώρας!
Όλα αυτά βέβαια με μουλωχτή υπουργική απόφαση, όπως όλες οι αντισυνταγματικές αποφάσεις του τελευταίου χρόνου.
Αποφασίζομεν και διατάσσομεν! Ε, ναι, δεν έχουμε πια Δημοκρατία σε αυτή τη χώρα και ας αποφασίσουμε τι θα κάνουμε γι αυτό.

Η υπουργάρα μας, ο τραγικός Άδωνις, πριν λίγο καιρό είπε ότι προς το παρόν εξαιρούνται γιατροί και νοσηλευτές από τη διαθεσιμότητα. Οϊμέ, οι ελλείψεις νοσηλευτικού προσωπικού στα νοσοκομεία είναι μεγαλύτερες από ποτέ!
Κι όμως! Χθες έμαθα ότι βγήκε σε διαθεσιμότητα νοσηλεύτρια του Κυανού Σταυρού. Άλλες λεπτομέρειες δεν ξέρω, όμως το ότι φτάσαμε στο τελευταίο προπύργιο των δημοσίων υπαλλήλων δείχνει το μέγεθος της απελπισίας και της βλακείας τους.

Πρέπει να φύγουν ΤΩΡΑ!
Δε νομίζω ότι τα περιθώρια για άμεση ανάκαμψη είναι ευρεία, αλλά καμιά κυβέρνηση δεν θα είναι χειρότερη από αυτή!
Και να βγάλουν τη Χρυσή Αυγή εκτός νόμου. Είναι εγκληματίες και τραμπούκοι. Εκτός εάν, ισχύει το άλλο σενάριο που θέλει την κυβέρνηση να υποθάλπτει τα εγκλήματά τους για να στρέψει την προσοχή του κόσμου αλλού. 'Ετσι η μεγαλύτερη διαδήλωση και πιθανόν η πρώτη κοινή όλης της εκπαίδευσης από νηπιαγωγείο ως πανεπιστήμιο, πέρασε στο ντούκου. Τραβηγμένο το σενάριο;
Τίποτα δεν αποκλείω πια...

Εξάλλου, για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ! Γι αυτό σταμάτησα να διαβάζω και τα ΝΕΑ...

Κρίμα που δεν υπάρχει τίποτα θετικό για να γράψω.
Κρίμα που καταντήσαμε έτσι.
Κρίμα που μετράμε νεκρούς καθημερινά.
Ας προσπαθήσουμε να ανατρέψουμε την κατάσταση και να σώσουμε οτιδήποτε αν σώζεται, όσο υπάρχει κάτι να σωθεί...

Λες να επανέλθω;

Κοίταζα μια παλιά ανάρτηση στο ιστολόγιό μου και για να πω την αλήθεια με έπιασε μια νοσταλγία, μια μελαγχολία που το είδα να πλέει έτσι ανενεργό και χωρίς κυβερνήτη στις βαθιές θάλασσες του διαδικτύου.
Η αλήθεια είναι ότι η ενασχόλησή μου με το ίντερνετ παραμένει η ίδια, αν όχι μεγαλύτερη τους τελευταίους μήνες μιας και καθώς διανύω τον 5ο μήνα εγκυμοσύνης, απέχω από τη δουλειά.

Επίσης πάντα έχω κάτι να πω, η φλυαρία δεν θεραπεύεται, χαχαχα.

Όμως, το Facebook περισσότερο αλλά και το Tweeter μονοπωλούν το ενδιαφέρον μου, καθώς όλοι οι φίλοι μου είναι εκεί και η διαδραστικότητα είναι πολύ μεγαλύτερη.
Μου άνοιξε η όρεξη όμως και για κανένα ποστάκι πότε πότε.
Λες να επανέλθω;

Οι φυλές του Facebook

Χθες σκεφτόμουν ότι διάφοροι τύποι περιφέρονται στο φατσοβιβλίο, αλλά αρκετοί ανήκουν σε συγκεκριμένες «φυλές» με πολύ μεγάλες ομοιότητες και ίδια χαρακτηριστικά.

Για να δούμε λοιπόν:

Ο παιχνιδιάρης

Μπαίνει στο facebook μόνο για να παίξει. Συνήθως δοκιμάζει όλα τα νέα παιχνίδια αλλά παίζει σταθερά 2-3, μέχρι να τα βαρεθεί και να βρει άλλα. Σπάνια ανανεώνει το στάτους του, άντε κανένα “like” και ίσως καμιά νέα φωτογραφία. Δεν διαβάζει τις ενημερώσεις του. Δεν έχει ποτέ ανοικτή τη συνομιλία γιατί τον ενοχλούν.

Ο ξερόλας

Έχει άποψη «επί παντός επιστητού» και την εκφράζει! Είτε πρόκειται για την ενημέρωση της κατάστασής του, είτε για τους τοίχους των άλλων θα πει αυτό που πιστεύει, συχνά διαφωνώντας ή «φωνάζοντας» με κεφαλαία, πάντα σίγουρος ότι αυτός έχει δίκιο!

Ο… “like”

Διαβάζει τα πάντα και κάνει παντού “like”! Συνήθως δε γράφει είτε λόγω έλλειψης χρόνου είτε γιατί δε θέλει.

O καψούρης

Μας τρελαίνει με καρδούλες, λουλούδια, αστεράκια και λοιπές... ζουζουνιές (αν είναι γυναίκα) και καψουροτράγουδα ή μαντινάδες (αν είναι άντρας και δη Κρητικός!). Αν μάλιστα ο έρωτας είναι χωρίς ανταπόκριση... την πάτησες! Πέφτει Παντελίδης που πάει σύννεφο! Αλήθεια ο τύπος με το τρακτέρ που πάτησε το πουλάκι τσίου, Παντελίδη πατάει; χιχιχι

Ο χωρισμένος (που δε γιορτάζει ποτέ!!!…Ή μήπως όχι;!)

Το μαθαίνεις από την αλλαγή της κατάστασης σε “είναι μπερδεμένο” ή “ελεύθερος”.

Μετά φεύγουν οι κοινές φωτογραφίες του ζευγαριού και διαγράφονται φίλοι του “άλλου”.

Έπειτα οι γυναίκες αρχίζουν τα τσιτάτα περί λαλακίας των ανδρών και οι άνδρες (πιο “κύριοι”) δημοσιεύουν την “Κανάρα” και κανονίζουν εξόδους δημοσίως (έτσι για να μάθει ότι περνάει και μόνος του καλά!)

Ο “μοναξιά μου, όλα”

Αισθάνεται μοναξιά είτε είναι στην κυριολεξία μόνος είτε σε ένα γάμο χωρίς επικοινωνία με το έτερο ήμισυ. Στο Facebook ψάχνει παρέα, ίσως και φλερτ, αλλά σπάνια επιδιώκει συναντήσεις ή κάτι παραπάνω. Έχει πάντα ανοικτή τη συνομιλία, συχνά λέει καλημέρες και καληνύχτες και ευχαριστεί τους διαδικτυακούς του φίλους σε κάθε ευκαιρία. Δεν ξεχνάει ποτέ γιορτές και γενέθλια.

Ο λιγούρης ή αλλιώς “καμάκι”

Είναι ο γνωστός εκείνος τύπος, άντρας στη συντριπτική πλειοψηφία, που την πέφτει σε όλες και ό,τι κάτσει. Συνήθως δεν είναι πολύ επίμονος, τρώει τη χυλόπιτα και... πάμε γι άλλα! Το παίζει ευαίσθητος και ρομαντικός και όλο κατανόηση, ότι (νομίζει πως) θέλουν οι γυναίκες με στόχο, φυσικά, μόνο να πηδήξει! Αν είναι παντρεμένος το κρύβει επιμελώς ενώ, συχνά δεν είναι το κύριο προφίλ του αυτό, ούτε το αληθινό του όνομα. Φυσικά προτιμά “φίλες” από την ίδια πόλη ή κάποια κοντινή (ακόμα καλύτερα). Στο είδος αυτό συναντάς και γκέι γυναίκες.

Ο “με θέλουν όλοι για το κορμί μου”!

Γυναίκα συνήθως, βάζει φωτογραφία με μαγιό ή προκλητικά ρούχα και περιμένει τα σχόλια και το θαυμασμό του αντρικού πληθυσμού και μετά απολαμβάνει να αποκρούει προτάσεις. Μη μασάτε φίλοι άντρες, έτσι τη βρίσκει, δε θα σας κάτσει!!!

Αν είναι άντρας, βάζει φωτογραφίες από το καλογυμνασμένο του κορμί, φουσκωμένο και γυαλιστερό, συνήθως είναι αυτό που λένε “πολύ λάδι και τηγανίτα τίποτα”, χαχαχα!

Ο “μια εικόνα, χίλιες λέξεις”

Μόνο φωτογραφίες, κάποια “like”, σχεδόν καθόλου λέξεις, εκτός αν υπάρχουν στην εικόνα που δημοσιεύει. Έτσι εκείνη (γυναίκα στη μεγάλη πλειοψηφία) θεωρεί ότι λέει αυτό που θέλει. Κι ύστερα λένε τις γυναίκες φλύαρες! :Ρ

Ο “λίγο απ' όλα”.

Τα κάνει όλα και...συμφέρει! Λίγο παιχνίδι, λίγο κουτσομπολιό, λίγη φιλοσοφία, κοινωνικά, φωτογραφίες, μουσική. Όλα θα τα δεις στο timeline του. Μερικές φορές όμως το παρακάνει και ξεχνιέται με τις ώρες...Έτσι, εκείνη η εργασία πάει πίσω, το φαγητό καίγεται, η φιλενάδα ακόμα περιμένει εκείνο το τηλ. για καφέ και ο φανατικός χρήστης Facebook έχει ξεχάσει ότι η αληθινή ζωή είναι εκεί έξω!

Κλείστο το ρημάδι!!! (κάπου εδώ είμαι κι εγώ!)

Αναγνωρίζετε κάποιον από αυτούς;

Συμπληρώστε ελεύθερα ότι άλλο νομίζετε, αν και πιστεύω ότι κάλυψα τους βασικούς τύπους- χρήστες του facebook!

Μικρές φλυαρίες, μεγάλη αποχή

Να που ξαναθυμήθηκα αυτή τη μικρή γωνιά μετά από τόσους μήνες...
Όλο λέω "κάτι θα γράψω", "να, θα βάλω τη συνταγή για το λέμον τσιζκέικ μου, ή την τούρτα που έφτιαξα για τη βαφτιστήρα, ή θα περιγράψω τα κατορθώματα της μικρής, ή θα πω για τα εργασιακά..." ή, ή, ή και ο καιρός περνάει κι εγώ αναλώνομαι στο facebook, να παίζω, να επικοινωνώ, να μοιράζομαι, να μαθαίνω τα νέα του έξω κόσμου.
Ήμουν για αρκετό καιρό πολέμιος του φατσοβιβλίου αλλά να που περνάω όλο τον χρόνο που διαθέτω για το νετ εκεί. Μάλιστα, κάναμε μια ομάδα οι παλιοί συμμαθητές και περνάμε πολύ όμορφα, κανονίζουμε συναντήσεις και όλο αυτό εμπεριέχει πολύ νοσταλγία, τρυφερότητα, αναμνήσεις, ικανοποιεί την ανάγκη επικοινωνίας ανθρώπων τόσο διαφορετικών αλλά με κοινό σημείο αναφοράς το τέλος της εφηβικής τους ζωής και την αρχή της άλλης, της ουσιαστικής.
Εντωμεταξύ η Ελλαδίτσα μας βουλιάζει, η πολιτική σκηνή είναι ένα έργο που πρέπει να κατέβει άμεσα γιατί δε βλέπεται, και οι Έλληνες, λαός αισιόδοξος και γλεντζές, έχουν χάσει το χαμόγελό τους και μαζεύουν τα κομμάτια τους.
Πάλι το χιούμορ κυριαρχεί, αλλά πικρόχολο και εριστικό και ο λαϊκισμός έχει πιάσει λίμιτ απ, όσο και το χρέος μας δηλαδή!
Είμαστε ένα καζάνι που βράζει και μένει να δούμε τι σούπα θα βγάλουμε...
Υπάρχουν βέβαια και οι αισιόδοξες φωνές όπως αυτή του Κώστα Βαξεβάνη από την τελευταία Lifo, Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου , που με εκφράζει απόλυτα.
Ελπίζω και εύχομαι να έχουμε πιάσει τον απόλυτο πάτο και να ξαναγεννηθούμε ως άλλοι φοίνικες από τη στάχτη μας.
Εμείς οι Έλληνες έχουμε πολλά κουσούρια -αν και όχι όσα μας καταλογίζουν οι "φίλοι" μας οι Ευρω-πέη(χωρίς ορθογραφικό!)- αλλά έχουμε και προτερήματα. Είμαστε έξυπνοι (ίσως λιγότερο απ' όσο πιστεύουμε βέβαια), πεισματάρηδες, μαχητές. Αν καταφέρουμε ποτέ να συνεργαστούμε -γενικώς- χωρίς εγωισμούς, κατεργαριές και μικροπρέπειες, τότε θα κερδίσουμε την παρτίδα. Αν...
Τι εποχή για να γίνεις γονιός ε; Όχι, όχι, δεν μετανιώνω και μάλιστα θέλω και δεύτερο παιδάκι!
Τα επιχειρήματά μου σε όσους λένε ότι πρέπει να είμαι τρελή που θέλω κι άλλο παιδί σε αυτά τα οικονομικά χάλια της χώρας είναι τα εξής δύο:
Α) Η ευτυχία που σου χαρίζει ένα παιδί δεν μετριέται και δεν εξαγοράζεται. Φτάνει να έχω να το ταΐζω και θα μεγαλώσει με όση αγάπη και φροντίδα χρειάζεται.
Β) Αν είναι ν'αφήσω την οικονομική κατάσταση να καθορίζει την προσωπική μου ευτυχία, τότε να πέσω να πεθάνω, δεν έχει κανένα νόημα η ζωή.
Πόσο, μα πόσο έχω πάντως νευριάσει με όλους εκείνους που στοχοποιούν κατηγορίες ανθρώπων και ρίχνουν πάνω τους όλα τα βάρη για τα χάλια της οικονομίας μας.
Οι πλέον μισητοί και αξιοκατάπτυστοι είναι -φυσικά- οι Δημόσιοι Υπάλληλοι, που μπήκαν με μέσον, που κάθονται όλη μέρα, που παίρνουν παχυλούς μισθούς γεμάτους επιδόματα,που, που, που...
Ε, όχι βρε παιδιά! Υπάρχουν και αυτοί, σίγουρα, αλλά είναι η μειοψηφία, μην τους βάζετε όλους στον ίδιο ντορβά!
Να σας θυμίσω ότι στην ίδια κατηγορία είναι οι γιατροί του ΕΣΥ, οι νοσηλευτές, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, οι πυροσβέστες και ένα σωρό άλλοι, που δουλεύουν πολλές ώρες, σε δύσκολες συνθήκες, που πληρώνονται πολύ λιγότερο απ' όσο αξίζει η δουλειά τους, που πήραν τη θέση τους αξιοκρατικά, που ποτέ δεν φοροδιέφυγαν και που πάντα πρώτοι δέχονται όλα τα χαράτσια, γιατί είναι οι εύκολοι στόχοι.
292€ μείον ο μισθός μου για το μήνα Οκτώβρη. Ίσα που ξεπερνάω το χιλιάρικο και είμαι νοσηλεύτρια μονάδας, ΤΕ και με 19 χρόνια προϋπηρεσίας!!! Και πάλι καλά να λέω...
Ποτέ, μα ποτέ δεν περίμενα να έρθει εκείνη η στιγμή που θα έλεγα "Δόξα τω Θεώ που είμαι νοσηλεύτρια και, τουλάχιστον, δεν κινδυνεύει η θέση μου!"
Έστω και κουτσουρεμένο θα έχω ένα μισθό και θα έχουμε και τον διαβόητο πλέον "έναν εργαζόμενο ανά οικογένεια" για το γάλα του παιδιού (πικρό χαχα).
Εμ, τι το θελα να γράψω μετά από τόσο καιρό; Έγινα κι εγώ πικρόχολη και γκρινιάρα, όπως όλοι.
Πάω να χαλαρώσω κοιτάζοντας το αθώο, 8 μηνών, αγγελούδι μου και υπόσχομαι ότι αν και όταν ξαναγράψω θα είναι κάτι ευχάριστο.
Καληνύχτα...

Η βιομηχανία της γέννας (Β' μέρος)

ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ ΜΩΡΟΥ ΚΑΙ ΜΑΜΑΣ

Και περνάμε τώρα στο άλλο μεγάλο κομμάτι - πακτωλό χρημάτων στη βιομηχανία της γέννας.
Εσύ τι νομίζεις; Ότι με τις εξετάσεις και τους γιατρούς ξεμπερδεύεις οικονομικά με αυτό το θέμα και είσαι έτοιμος να χαρείς το μωράκι σου;
Ότι το μωρό "έλα μωρέ, τι θέλει; γάλα και πάμπερς, στοργή και προδέρμ"
Απατάσαι πλάνην οικτράν αγαπητέ, μέλλοντα γονέα.
Τα πλοκάμια αυτής της επιχείρησης είναι πολλά και έχουν απλωθεί για τα καλά στις τσέπες μας.
Άσε που όλοι μας έχουν κάνει να πιστεύουμε ότι όοοοολα αυτά είναι παραπάνω από απαραίτητα για τη σωστή ανάπτυξη του παιδιού μας.
Στην αρχή ήμουν κι εγώ σχεδόν ανυποψίαστη.
Έβαζα βέβαια κάτι λεφτά στην άκρη για την προίκα του παιδιού, αλλά δεν είχα φανταστεί το εύρος και την ποικιλία των πραγμάτων που θα "χρειαζόμουν" για να υποδεχτώ τη μικρή μου πριγκίπισσα.
Ευτυχώς, λίγο το ότι είχα στην ντουλάπα μου αρκετά ελαστικά ρούχα, λίγο το ότι δεν έχω πάρει πολλά κιλά, δε χρειάστηκε ν' αγοράσω παρά 1 τζιν εγκυμοσύνης και από εκεί τουλάχιστον δεν είχαμε σπατάλες.
Συμβουλή μου είναι ν' αποφύγετε τα ρούχα εγκυμοσύνης που θα είναι άχρηστα μετά και είναι και πανάκριβα και να βολευτείτε με φόρμες και φαρδιές μπλούζες που φοριούνται και αργότερα.

Εάν έχετε να ετοιμάσετε το δωμάτιο του παιδιού, καλό είναι να γίνει πριν το τρίτο τρίμηνο, γιατί μετά οι κινήσεις δυσκολεύουν.
Και σε αυτό το κομμάτι μπορεί να ξεφύγει η κατάσταση οικονομικά.
Προσωπικά ξόδεψα το μίνιμουμ με ένα βάψιμο του δωματίου, κουρτίνες, ωραιότατες, από τη λαϊκή και φτηνές μπορντούρες από το Τζάμπο με τις οποίες στόλισα και την ντουλάπα.
Θέλετε να δείτε;

Τώρα, ξέρω ότι πολλοί θεωρούν γρουσουζιά να ετοιμάσουν το δωμάτιο πριν τη γέννηση του μωρού, αλλά σκεφτείτε ότι αν περιμένετε να το κάνετε στο τέλος της κύησης δεν υπάρχει αντοχή και μετά ίσως δεν θα υπάρχει χρόνος. Ε, και δε γίνεται να βάλεις το μωρό σε δωμάτιο που μυρίζει μπογιά, έτσι δεν είναι;

Φτάνω λοιπόν στον 7ο και κάπου εκεί μου λένε ότι πρέπει να ετοιμάσω τη βαλίτσα για το μαιευτήριο, αλλά και τα απαραίτητα για τις πρώτες εβδομάδες του παιδιού.

Μπαίνω σε διάφορα σάιτ για να ενημερωθώ και ξεκινάω μπερδεμένη την περιήγησή μου στα μαγαζιά της πόλης με βρεφικά είδη.
Πελαγώνω!
Μου δίνουν λίστες, καταλόγους, συμβουλές, τιμές από καλούτσικες ως εξωφρενικές με μπερδεύουν, με ζαλίζουν, με φορτώνουν με ένα σωρό προσπέκτους και φυλλάδια και η ταλαίπωρη έγκυος καταλήγει 2 εβδομάδες μετά (ε, 1-2 μαγαζιά τη φορά, δε γίνεται αλλιώς) με ένα βαρύ πάκο χαρτιά, ένα στυλό και ένα σημειωματάριο να προσπαθεί με τη βοήθεια του εξίσου άσχετου συντρόφου της να καταλήξει στο τι θα πάρει και από που.
Ένα σωρό μικροπράγματα που χρειάζονται σε διάφορες φάσεις του παιδιού (ύπνο, φαγητό, μπάνιο, βόλτα, χαλάρωση, παιχνίδι, ντύσιμο κτλ) και σε διάφορες ποσότητες (πάρε τουλάχιστον 6 μπιμπερό, 10 πάνες, 3 σελτεδάκια, 10 εσώρουχα κτλ)
Άσε που υπάρχουν και ένα σωρό άγνωστες λέξεις: Σελτεδάκια, πάνα χασεδένια, φανελένια, πικέ, πάντα, σιφινιέρα ή συρταριέρα (αυτό το κατάλαβα!), θήλαστρο, πιάστρα, αποστειρωτής και άλλα που στα λένε πότε έτσι και πότε αλλιώς για να σε μπερδέψουν και να τα πάρεις διπλά!

Συνωμοσία!
Άσε τα διλήμματα!
Λίκνο ή καλαθούνα; Ρηλάξ ή πορτ μπεμπέ; Καρότσι πολυμορφικό ή απλό; Με 3 ή τέσσερις ρόδες; Με ή χωρίς κάθισμα αυτοκινήτου; Το κάγκελο της κούνιας να βγαίνει ή όχι; Κουβέρτα ή πάπλωμα; Πάρκο ή παρκοκρέβατο; Μπιμπερό με θηλή καουτσούκ ή σιλικόνης; Και, και, και... ο κατάλογος είναι μακρύς και όλο καινούρια ερωτηματικά προκύπτουν, ενώ η τσέπη αδειάζει και αδειάζει.

Ο μεγάλος προβληματισμός είναι για τα μεγάλα αντικείμενα που είναι και τα πιο ακριβά.
Σκεφτείτε τι πραγματικά έχετε ανάγκη και δεχτείτε κάθε συμβουλή, αλλά και κάθε τι που θα σας δώσουν φίλοι και συγγενείς που έκαναν πρόσφατα παιδάκι και δεν το χρειάζονται πια.
Εγώ, ευτυχώς έχω την κολλητή μου και μαμά της μέλλουσας βαφτιστήρας μου που είναι τώρα 5 μηνών, και από την οποία εφοδιάστηκα ότι δε χρειάζεται πια, πχ την καλαθούνα.

Τι, πειράζει που καμάρι σας θα φοράει και θα χρησιμοποιεί μεταχειρισμένα; Η γνώμη μου είναι ότι όλα αυτά τα μωρουδιακά που είναι για πολύ μικρό χρονικό διάστημα σε χρήση, πρέπει να ανακυκλώνονται, όσες φορές είναι δυνατόν. Και σας το λέω εγώ, το τέρας σπατάλης και υπερκαταναλωτισμού!

Πάντως, η ποικιλία στην αγορά είναι μεγάλη, όλα τα μωρουδιακά είναι τρομερά χαριτωμένα και το πιο πιθανό είναι ότι σπατάλες θα γίνουν, ειδικά στο πρώτο μωράκι της οικογένειας.
Αυτή η βιομηχανία στηρίζεται κατά πολύ στο συναίσθημα.

Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε και το θέμα "δώρο".
Όλοι σε κάποια φάση της ζωής μας έχει χρειαστεί να κάνουμε δώρο σε νεογέννητο και προβληματιστεί για το τι θα ήταν πιο χρήσιμο ή καταλληλότερο για το συγκεκριμένο μωρό, ανάλογα της υποχρέωσης που έχουμε και των οικονομικών μας βέβαια.
Κι εγώ, μέχρι τώρα, ποτέ δεν ήμουν σίγουρη αν αυτό που πήρα είναι είναι το "σωστό", εκτός κι αν είχα την άνεση να ρωτήσω.

Κατέληξα λοιπόν ότι καλύτερο είναι για το δικό μου παιδί να κάνω λίστα δώρων από ένα μαγαζί με μεγάλη ποικιλία και σχετικά καλές τιμές και να βάλω σε αυτήν πράγματα της επιλογής μου, φτηνά ή και ακριβότερα και αν με ρωτήσουν να τους δίνω αυτή την επιλογή.
Έχω "μοιράσει" ήδη τα ακριβότερα σε παππούδες, αδερφή και κολλητές, χαχαχα.

Αναρωτιέμαι, μετά από όλα αυτά αν οι τράπεζες δίνουν "μωροδάνειο" και με τι επιτόκιο!
Όπως και να 'χει, με δανεικά, μεταχειρισμένα, δώρα, κάπως θα τα βγάλουμε πέρα πάλι, και δεν παύει, η απόφαση να κάνουμε παιδί, με ό,τι αυτό συνεπάγεται να είναι η καλύτερη της ζωής μας.