
Ήταν πάλι Μάης.
Ήμουν μια παραζαλισμένη νοσηλεύτρια
, σχετικά νέα στον όμορφο κόσμο του νετ, που μόλις είχα μάθει τι είναι blog και σέρφαρα σε μερικά φίλων και γνωστών.
Ο φίλος μου ο Τζόνυ,
(ουπς, όχι αυτός!) επέμενε ότι πρέπει κι εγώ ν' ανοίξω ένα μπλογκάκι.
"Μα τι θα γράφω;" ρωτούσα. "Δεν είμαι καλή εγώ σε αυτά"
"Ό,τι σου 'ρχεται!" έλεγε εκείνος, "δεν κρατούσες ποτέ ημερολόγιο μικρή;"
Η αλήθεια είναι πως...όχι!
Ούτε είχα νιώσει ποτέ την ανάγκη να βάλω τις σκέψεις μου στο χαρτί.
Μια μέρα όμως το αποφάσισα! Στο κάτω - κάτω είπα:
, γιατί όχι και μπλόγγερ λοιπόν;;; (lol)
Και ένα όμορφο Μαγιάτικο βράδυ, σαν κι αυτό, με οδηγίες του Τζονάκου από το yahoo, μετά από 2 ώρες συζητήσεων, επιλογών και δοκιμών και την καταλάθος δημιουργία του Βοτσαλακίου... πα ντάμ!!! Έτοιμο το Αντιβιοτικούλι μου!
Η Ενεσούλα είχε γεννηθεί και ήταν έτοιμη να μεγαλουργήσει!!!
Έγραψα και το πρώτο μου ποστ.
Από τότε, κύλησε πολύ νερό στ' αυλάκι.
H Ενεσούλα σκέφτηκε και έγραψε,

Ταξίδεψε,

Γέλασε και σας έκανε να γελάσετε (ελπίζω),

Μοιράστηκε μαζί σας τα προσωπικά της,

Ξεφύλλισε μαζί σας το περιοδικό της επικαιρότητας
καιΣας γνώρισε με τον θαυμαστό (?) κόσμο της νοσηλευτικής.

Στον ένα χρόνο που πέρασε έκανα αληθινούς φίλους, που γνώρισα εδώ
Στον ένα χρόνο που πέρασε η Ενεσούλα
γνώρισε τον συμπλόγγερ Πίκο Απίκο
, ερωτεύτηκε τρελά και τώρα, απλά, περιμένει το φανταράκι της
να τελειώσει με το στρατό για να ξεκινήσει η κοινή τους ζωή!
Χωρίς αυτό εδώ το μπλογκ, τίποτα δεν θα είχε γίνει...
Το Αντιβιοτικό Ευρέος Φάσματος σήμερα κλείνει ένα χρόνο ζωής και 184 ποστ!

Χρόνια πολλά Αντιβιοτικούλι μου, υπόσχομαι να μη σε παρατήσω, να σε ανανεώνω συχνά, να σε κρατάω φρέσκο και όμορφο και να σε φροντίζω, όσο μπορώ!
























.jpg)







.jpg)
