Ποιος με μισεί, ρε;

Έκλεισε το λοιπόν η ψηφοφορία χθες και... με μισείτε, λέει!!!

Λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία!
Φανερωθείτε ρε!
Τώραααα!

Ποιος με μισεί και γιατί;
Μπουααααα!

Ορίστε, με κάνατε και κλαίω και κλαίω και άγαρμπα!
Εσείς ρε φταίτε που με ματιάσατε και κρύωσα;
Μολογάτε!
Αν δεν τα ξεράσετε όλα, δε σας λέω κι εγώ πως πέρασα!
Μουλάρωσα!

Λοιπόν;;;

Ολυμπιακή Αεροταλαιπωρία

Έχω ταξιδέψει πολλές φορές με Ο.Α.
Είναι ο εθνικός μας αερομεταφορέας, μένω σε νησί και πριν μερικά χρόνια δεν υπήρχαν άλλες επιλογές και το βλέπω και λίγο ρομαντικά με τη συγκεκριμένη εταιρία.
Έχω ταλαιπωρηθεί αρκετά στο παρελθόν και συχνά είχα πει:
Ποτέ ξανά με Ολυμπιακή!
Αλλά πάντα , είτε λόγω τιμής, είτε λόγω καλών κοννέξιον, άλλαζα γνώμη.
Κορυφαίες στιγμές της Ολυμπιακών διαστάσεων παράνοιας ήταν:
Σε μια απεργία, παρόλο που πήραν τα τηλέφωνά μου για να με ειδοποιήσουν αν άλλαζε η ώρα πτήσης, δεν το έκαναν και πήγα στο αεροδρόμειο για να πετάξω και οι πτήσεις είχαν συμπτυχθεί διαφορετικά (Ααα, δε σας πήραμε τηλέφωνο; Μήπως σας πήραμε και απουσιάζατε; Α, έχετε τηλεφωνητή, και δώσατε και το κινητό; Ε, δεν ξέρω κάποιο λάθος θα έγινε!) και δεν είχε άλλη πτήση για εκείνο το βράδυ και παρόλο που δεν έχασα το εισητήριο (αυτό έλειπε), αναγκάστηκα να αγοράσω άλλο, ακριβό, της τελευταίας στιγμής, για να φύγω με Aegean!!!
Μια Καθαρή Δευτέρα επέστρεφα μεσημέρι από κάποιο ταξιδι για να δουλέψω απογευματινή βάρδια στο νοσοκομείο.
Η πτήση ξεκίνησε κανονικά και αφού πετάγαμε αρκετή ώρα πάνω από το Ηράκλειο, επιστρέψαμε πάλι πίσω στην Αθήνα γιατί λέει είχε πολύ αέρα!!!
Ο.Κ, συμβαίνουν και αυτά!
Αλλά δεν το ήξεραν πριν ξεκινήσουμε;
Η ταλαιπωρία μου και τον υπολοίπων επιβατών, κράτησε ως τις 11 το βράδυ που προσγειώθηκα τελικά στο Ηράκλειο, ανευ λόγου ταλαιπωρημένη και κουρασμένη, λες και την έκανα τελικά τη βάρδια μου!



Στο ταξίδι αυτό, όπως και στο προηγούμενο, πάλι με Ο.Α ταξίδεψα.
Μετά το Βερολίνο δεν είπα τίποτα.
Καθυστερήσεις δεν είχαμε, ούτε ιδιαίτερα προβλήματα.
Παρατήρησα βέβαια μια γενικότερη παρακμή, σίγουρα το κέτερινγκ δεν είναι αυτό που ήταν, γιατί μέχρι πριν λίγα χρόνια με την ένδοξη Ο.Α. έτρωγες καλά, και οι αεροσυνοδοί ήταν κάπως βαριεστημένοι και τσαντισμένοι, αλλά οκ, δε βαριέσαι, άνθρωποι είναι, έχουν τις μέρες τους!
Για το ταξίδι στο Μόντρεαλ τώρα.
Τα κακά:

• Αγενέστατοι συνοδοί!Μιλούσαν στον ενικό, σε αγνοούσαν και αν σου έδιναν κάτι ήταν γιατί σου έκανα χάρη και όχι γιατί όφειλαν!
• Κακιές παροχές. Οι τηλεοράσεις δεν έπαιζαν όλες, τα μισά ακουστικά ήταν χαλασμένα, οι υποδοχές των ακουστικών προβληματικιές, τα καθίσματα ξεχαρβαλωμένα, οι τουαλέτες το ίδιο.
• Έλλειψη καθαριότητας
  
• Κακής ποιότητας και μικρής ποσότητας φαγητό

Τα καλά:

• Οι πιλότοι
  

Εδώ πρέπει να πω ότι οφείλω να δώσω, οπωσδήποτε, συγχαρητήρια στους πιλότους που πάντα είναι άψογοι, ευγενέστατοι και με κάνουν να αισθάνομαι μεγάλη ασφάλεια!

• Η έλλειψη καθυστερήσεων
  

• Η φτηνή τιμή του εισητηρίου
• Το ότι ήταν απευθείας πτήση

Θα κλείσω με ένα μικρό παράδειγμα της συμπεριφοράς των συνοδών και μετά κάντε τις παρατηρήσεις σας και τα σχόλιά σας.

Ανακοινώνουν από τα μεγάφωνα να δηλώσουν προληπτικά όσοι είναι γιατροί ή νοσηλεύτριες!
Σπάνιο, συνήθως μόνο για γιατρούς λεν. Σηκώνομαι από το κάθισμα να προχωρήσω να βρω κάποιον να το δηλώσω, περνάει από μπροστά μου ένας φροντιστής, τον σταματάω και του λέω:
-Είμαι νοσηλεύτρια!
Γυρίζει και με κοιτάει τόσο απαξιωτικά λες και μου έλεγε: τι μας λες κυρά μου, καλά να πάθεις!
-Εσείς είπατε να το δηλώσω! του λέω
Ααα, ναι, ξυπνάει εκείνος! Ωραία και που κάθεστε είπαμε;
(ε, αφού το είπαμε εμείς, άντε ας κάνω ότι το σημειώνω)
Ένιωσα τόσο απίστευτα μαλάκας που προσφέρθηκα εθελοντικά να βοηθήσω αν συμβεί κάτι, όσο δεν μου έχει ξανασυμβεί!!!
Και να σκεφτείτε ότι ο συγκεκριμένος φροντιστής ήταν ο πιο ευγενικός από όλη την ομάδα!!!

Θα ακολουθήσουν και τα αναμενόμενα ταξιδιωτικά ποστ, αλλά αυτό ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.
Καλώς σας βρήκα!

Tsontreal

Τηνε φαντάζεστε να έρθει κουνάμενη - λυγάμενη απο το Μόντρε-τέτοιο με ψώνια, ψωνισμένη τελείως λέμε και να φέρει και τα δώρα μας ε ; Εγω θέλω μια τσόντα καναδέζικη γιατι άκουσα οτι εκει γυρίζουνε πράματα πχοιότητας. Δεν ειναι αρπα κόλα οι άνθρωποι, μια χαρά εθνική ταυτότητα έχουν. Μάλιστα μπορεί και να βρει μια γυρισμένη μεσα σε Ιγκλού των Ινουϊτ.
Θα κάνει κρύο αλλα θα λιώσει το ιγκλού απο τη θέρμη των ηθοποιών !
Αμα δε βρει, ας φέρει εναν τάρανδο, να τον έχω ντυμένος Αη-Βασίλης στις γιορτές να βγάζω φωτο τα πιτσιρίκια, και μετά τον τρώμε. Ολον, εκτός απο την κεφάλα του, γιατι αυτά τα κέρατα θα μας χρειαστούν. Θα τα νοικιάζω σε συζύγους και όποιον τα θέλει.
Εναλλακτικά ας φέρει σκίουρο. Εχουνε πολλούς εκει έμαθα.
Αν εχει πρόβλημα και με αυτό ας φέρει μια καναδική σημαία, αλλα σε πράσινο μη με πάρουν και για γάβρο !
Αμα δε φέρει τίποτα, θα της κανω μούτρα.

Το θέμα ειναι οτι νομίζω πως λείπει ενα ολόκληρο μήνα. Πάει, κουζουλάθηκε :Ρ

Montreal, σου 'ρχομαι!

Ξέρω, τώρα θα με μισήσετε όλοι!
Ξαναφεύγωωωωω!
Πάω για μια εβδομάδα στο Μόντρεαλ και στο Κεμπέκ, στον Καναδά.
Μη με μισήσετε πολύ, θα πάω χωρίς τον καλό μου, καθώς οι υποχρεώσεις του δεν του επιτρέπουν να με ακολουθήσει (σνιφ), με ένα φιλικό ζευγάρι.

Εκεί θα προσπαθήσω να πάω στους Καταρράκτες του Νιαγάρα, αν και δεν πέφτουν πάρα πολύ κοντά

και να απολαύσω τα υπέροχα χρώματα του Καναδέζικου φθινοπώρου, αν και πάω κάπως αργά.

Πριν λίγο ενημερώθηκα από το weather.yahoo, ότι η θερμοκρασία τη νύχτα πέφτει κάτω από το 0 και ότι την Τρίτη υπάρχει πιθανότητα να χιονίσει!!!Ουάου!
Ελπίζω να μην αρπάξω καμιά ιωσούλα καθώς από τους 25 βαθμούς του Ηρακλείου πέσω στα μείον και στα χιόνια.
Θα γεμίσω εικόνες και αναμνήσεις και θα επιστρέψω να τις μοιραστώ μαζί σας!
Μέχρι τότε... πολλά φιλάκια από μένα και να είστε όλοι καλά!

Τι θα φέρει ο Νοέμβρης;

Ο Νοεμβρης λοιπόν θα μου φέρει:

• Κρύο (ελπίζω)
• Πτώση των φύλλων (μόνο!)
  
• Εκλογές στο ΠΑΣΟΚ (αντε να τελειώνουμε και με αυτό!)
• Ένα μακρινό ταξίδι (πληροφορίες αύριο)
• Την έναρξη μιας μεγάλης και ελπιδοφόρας προσωπικής αλλαγής!(για να δούμε...)
• Τον καλό μου, κοντά μου (έστω και για λίγο)

Καλό μήνα να έχουμε!

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Ο Παναγιώτης, μια εθνική επέτειος, τρίχες, στρατός και οι φίλοι του.

Έχω ένα φιλαράκι, έχω πολλά δηλαδή, δόξα τω Θεώ, αλλά σήμερα θα επικεντρώσω σε ένα από αυτά.
Τον λένε Παναγιώτη.
Ο Παναγιώτης λοιπόν, τον επόμενο μήνα κλήθηκε να υπηρετήσει τη Μαμά Πατρίδα. Φανταράκι!
Και πολύ το άργησε, λόγω σπουδών, αλλά ήρθε και η ώρα του.
Δε θα αναλύσω την ματαιότητα της Ελληνικής θητείας, ούτε το πόσο κόβει στα δυό την επαγγελματική σταδιοδρομία των αντρών, ούτε το πόσο γενικά τους σημαδεύει, θετικά και αρνητικά ως εμπειρία.
Αυτό είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα που όμως δεν τέθηκε σε αυτή την περίπτωση.
Το κυριότερο πρόβλημα του Π. ήταν οι...τρίχες!!!
Μαλλιά μακριά, ως τη μέση και γενειάδα που έφτανε στο ύψος του στήθους ήταν το στυλ που του άρεσε και που είχε για αρκετά χρόνια τώρα.

Ε, όχι κι έτσι! Είπαμεεεεε!

Η τελετή "αποκαθήλωσης" της κόμμης είχε καθοριστεί για την Κυριακή, 28η Οκτωβρίου, αμέσως μετά την παρέλαση.
Γιατί ο Π. είναι εραστής της παράδοσης και καταπληκτικός χορευτής και παρέλασε μαζί με άλλους φίλους με το χορευτικό σύλλογο του οποίου είναι άξιο μέλος.
Ντύθηκε με τη φουστανέλλα του και ήταν ίδιος με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, αν και σε λάθος γιορτή!

Όλα τα χρόνια της ενήλικης ζωής του ο Π., καλός και συμπονετικός ως εκεί που δεν παίρνει, ήταν πάντα έτοιμος να τρέξει και στην άλλη άκρη της Ελλάδας μόνο και μόνο για να βοηθήσει ένα φίλο του.
Μια ζωη θυσία στο βωμό της φιλίας, χωρίς ποτέ να λογαριάσει ταλαιπωρία ή κόστος!
Και ήρθε η ώρα της ανταμοιβής...
Μερικοί πολύ καλοί του φίλοι του έκαναν την μεγάλη έκπληξη.
Τα κανόνισαν κρυφά και ήρθαν ξαφνικά στην Κρήτη, από τη Βέροια και την Αλεξανδρούπολη, με μουσικά παραδοσιακά όργανα και του εμφανίστηκαν, φάντης μπαστούνι, την ώρα που ντύνονταν για την παρέλαση!
Τι όμορφη στιγμή, τι υπέροχο δώρο!
Η παρέλαση έγινε και μετά άρχισε η γιορτή.
50 άτομα μαζευτήκαμε σε μια αυλή, βλέπετε ο Π. είναι παντού εξαιρετικά δημοφιλής, εκτός ίσως από την σχολή του!!!
Η τσίκνα από τα κοψίδια ανέβαινε στον ουρανό, το κρασί έρεε, αφθονο, μουσική από ζουρνάδες και νταούλια, μπουζούκι και μπαγλαμά, κρητική λύρα και λαούτο, τρώγαμε πίναμε και χορεύαμε.

Μια σκηνή από το γλέντι. Ο χορός λέγεται Δημητρούλα.

Κι εγώ ήμουν τόσο χαρούμενη!
Εκτός του ότι είχα συγκινηθεί από την όλη φάση, τα παιδιά που ήρθαν είναι φίλοι, αδερφικοί και τον ένα από αυτούς είχα να τον δω 3 χρόνια.
τους αγκάλιαζα, τους χάιδευα και μιλούσαμε, χορεύαμε, τραγουδούσαμε, ως αργά το απόγευμα.
Το τιμώμενο πρόσωπο, έπινε και έπινε και χόρευε και πάλι έπινε, κανείς δεν κατάλαβε πόσο, βλακεία του, γιατί δεν ήθελε να καταλαβαίνει και πολλά κατά τη διάρκεια του κουρέματος!

Τελικά, κάθε φίλος έκοψε και μια τούφα και τα μαλλιά μαζεύτηκαν σε κοτσίδα, αλλά ο Π. ήταν σχεδόν αναίσθητος.
Πήγα στο νοσοκομείο, έφερα υλικά "αναζωογόνησης" , αλλά μέχρι να γυρίσω είχε συνέλθει και ακολούθησε το ξύρισμα!
Τελικά, έγινε ένας κούκλος!
Λίγη ξεκούραση και το βράδυ η συνέχεια στο κουτούκι ενός φίλου, με ρεμπέτικα και νερό πια, μόνο νερό για εκείνον!

Όμορφη μέρα η χθεσινή και πολύ φορτισμένη συγκινισιακά!


Άντε, Παναγιώτη! Καλός φαντάρος, καλός πολίτης και να είσαι πάντα αυτό το αγνό, καλόκαρδο, φιλότιμο πλάσμα που ξέρουμε και αγαπάμε!

Βερολίνο, λοιπόν! Μέρος Β'

Το Βερολίνο είναι μια σύγχρονη, μεγάλη μητρόπολη, με πολύ ξεχωριστό χρώμα, μοντέρνο κόσμο και διάθεση, αρκετά χαρούμενη και πολύ ενδιαφέρουσα.
Μια πόλη που μέχρι το 1990 ήταν κομμένη στα 2 και που πλέον, 17 χρόνια μετά, λίγα πράγματα θυμίζουν το θλιβερό παρελθόν.

Το Βερολίνο διατρέχει ο ποταμός Spree και έχει ένα μεγάλο πάρκο, το Tiergarten.

Έχει επίσης ένα μεγάλο και πολύ όμοφο ζωολογικό κήπο που αξίζει οπωσδήποτε μιας επίσκεψης (Berliner Zoologisher Garten).
Μια πολύ όμορφη που αξίζει να της αφιερώσεις αρκετές μέρες για να έχεις την ευκαιρία να απολαύσεις πολλές από τις χάρες της, ακόμα κι εκείνες που δεν είναι πολύ εμφανείς στον βιαστικό τουρίστα των 2-3 ημερών.
Πέρασα 5 υπέροχες μέρες εκεί και ευχαρίστως θα ξαναπήγαινα.
Λάθος χρόνο χρησιμοποίησα!
Σίγουρα θα ξαναπάω.
Αλλά ας αφήσω να μιλήσουν οι εικόνες!

Η διάσημη Πύλη του Βραδεμβούργου (Branderburger Tor) ,
πόλης κοντά στο Βερολίνο, πολύ χαραχτηριστικό σημείο της πόλης, ένα σήμα κατατεθέν με το άγαλμα της Θεάς Αθηνάς στην κορυφή (είναι γνωστή η λατρεία των Γερμανών στον αρχαιοελληνικό πολιτισμό).

Ο Πύργος των Τηλεπικοινωνιών. Είναι πάνω από 600 μέτρα ψηλός και έχει παρατηρητήριο και εστιατόριο στην κορυφή απ' όπου βλέπεις όλο το Βερολίνο.

Το κόκκινο δημαρχείο του Βερολίνου (Berliner Rathaus).


Στο πάρκο Tiergarden βρίσκεται και το Σπίτι της Κουλτούρας (Haus der Kulturen der Welt), κάτι σαν το Μέγαρο Μουσικής. Eκεί υπάρχει και αυτό το στρογγυλό αλλοπρόσαλο άγαλμα που το ονομάζουν: "το γκαστρωμένο στρείδι" (!?) και το μεγάλο καμπαναριό με, αν θυμάμαι καλά, 170 τόσες καμπάνες, που την Κυριακή ακούγονται από όλη την πόλη.

Αυτό το αρχαιοελληνικότροπο κτήριο είναι το Κοινοβούλιο (Berliner Reichstag). Στην περίβολο έκαναν παρέλαση οι Ναζί.

Το δίκτυο Μέσων Μαζικής Μεταφοράς του Βερολίνου είναι αρκετά εκτεταμένο, αν και λίγο μπερδεμένο. Τα τραίνα είναι τα S (υπέργεια) και U (υπόγεια). Μερικοί καινούριοι σταθμοί όπως αυτός της Friedrichstrasse, που βλέπεται εδώ από κάτω, έχουν πολύ ενδιαφέρον αρχιτεκτονικά καθώς είναι γυάλινοι και εντυπωσιακοί. Γενικά στο Βερολίνο υπάρχουν αρκετά γυάλινα κτήρια κρατικά (όπως και το σπίτι της Καγκελάριου), στα πλαίσια της "διαφάνειας" που επιθυμούν να υπάρχει στην πολιτική σκηνή.

Υπολείμματα του τοίχους υπάρχουν πια λίγα. Πολύ φορτισμένο συγκινισιακά είναι το Σημείο Ελέγχου Τσάρλυ (Checkpoint Charlie), το σημείο που είχαν συναντηθεί τα τανκς των Αμερικάνων και των Ρώσσων. Εκεί υπάρχει ένα καφέ που το έκοβε το τοίχος στα 2!!!

Διασημότερη πλατεία του Βερολίνου είναι η Alexanderplatz, του ανατολικού Βερολίνου, γνωστή από το βιβλίο του Alfred Doblin, Berlin Alexanderplatz και την ταινία του R.W. Fassbinder.

Το Βερολίνο έχει πολλά μουσεία. Αξίζει μια επίσκεψη το μουσείο κινηματογράφου (εξάλλου γίνεται και φεστιβάλ σε αυτή την πόλη), αλλά αυτό που δεν πρέπει να χάσετε είναι το Μουσείο της Περγάμου (Das Pergamon Museum), που βρίσκεται στο "Νησί των Μουσείων", με 5 μουσεία μαζεμένα και έχει αρχαιότητες από Μικρασιατικές πόλεις, Ρωμαϊκες, από τη Βαβυλώνα (βλέπετε το μπλε τοίχος) και Οθωμανικές.

Το Potsdam είναι μια πόλη πολύ κοντά στο Βερολίνο που πραγματικά αξίζει μιας επίσκεψης.
Έχει πολύ όμορφο ιστορικό κέντρο και τα θερινά ανάκτορα του Sansoussi, που εντυπωσίασαν τις φίλες μου, αλλά όχι εμένα. Οι κήποι μου άρεσαν περισσότερο!

Αυτή είναι η Εκκλησία της Μνήμης (Kaiser-Wilhelm Gedachtniskirche). Μια εκκλησία που βομβαρδίστηκε κατά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο και δεν την έφτιαξαν ποτέ, για να θυμίζει τη φρίκη του πολέμου.

Χαρακτηριστικό σνακ στους δρόμους του Βερολίνου είναι το carrywurst,λουκάνικο με κάρυ και κέτσαπ, που το πουλούν σε σταντς ή ακόμα και πλανόδιοι πωλητές, όπως βλέπετε!

Το αρκουδάκι είναι το σύμβολο του Βερολίνου.

Πήρατε, λοιπόν μια μικρή γεύση από αυτή την πολύχρωμη και ενδιαφέρουσα μητρόπολη.
Καλά μας ταξίδια, πάντα και να γεμίζει το μυαλό με εικόνες και εμπειρίες.
Φιλιά.