Τελικά υπάρχουν και καλές Δευτέρες!

Είναι γνωστό σε όσους με ξέρουν ότι μισώ τις Δευτέρες και κυρίως τις Δευτέρες πρωί.
Βασικός λόγος είναι η λαϊκή που γίνεται κάτω ή γύρω από το σπίτι μου, όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου και όχι αυτό δεν είναι καλό πράγμα, γκρρρ!
Βρωμιά (σκέψου να έχεις τα ψάρια έξω από την πόρτα σου), φασαρία, τεράστιο πρόβλημα πάρκινγκ από το βράδυ της Κυριακής (γίνονται ομηρικές μάχες για μια θέση και ουέ και αλίμονο και βγεις Κυριακή βράδυ) και τρομερό πρόβλημα μετακινήσεων από και προς το σπίτι σου με οποιοδήποτε μέσον, ακόμα και με τα πόδια (μια εποχή είχαν κάνει τη βεράντα μας δοκιμαστήριο για ρούχα!).
Όσοι δεν το έχουν ζήσει δε μπορούν να το φανταστούν!

Άλλος βασικός λόγος είναι ότι το πρωινό της Δευτέρας στη δουλειά είναι το πιο δύσκολο, πολλές "τακτικές" εργασίες να γίνουν, εκκρεμότητες του σαββατοκύριακου, συν όσοι γυρίζουν "ναυλωμένοι" από την ανάπαυλα και έτοιμοι για μεγάλη επιστήμη :Ρ

Μα και αν δε δουλεύεις και πας να κάνεις δουλειές, μιας και αυτό είναι το μόνο ελεύθερο πρωινό της εβδομάδας παντού κίνηση, καθυστερήσεις και εκνευρισμός.

Όλα συνηγορούν σε αυτό που λέω χρόνια: Η Δευτέρα πρωί δεν θα έπρεπε να υπάρχει!


...Σήμερα όμως ήταν μια άλλη Δευτέρα...
Οι δουλειές γίνονταν χωρίς ταλαιπωρία, οι οδηγοί στο δρόμο ήταν ήρεμοι και ευγενικοί, μέχρι και στο νοσοκομείο που πήγα για μια διοικητική διεκπεραίωση, εξυπηρετήθηκα αμέσως και χωρίς να χρησιμοποιήσω την ιδιότητά μου ως "μέσον"!

Ρε παιδιά, μπας και δεν ήταν Δευτέρα σήμερα και έχω χάσει τις μέρες, χαχαχα!

Σαντορίνη, τα πρέπει και τα μη!

Αφού λοιπόν πριν 3 περίπου μήνες ένα ηφαίστειο δε μας άφησε να επισκεπτούμε την Πράγα, αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε την τύχη μας και να επισκεφτούμε ένα άλλο, ενεργό ηφαίστειο πολύ κοντά μας, την Σαντορίνη.
Αυτό το πανέμορφο, μοναδικό νησί είναι για μένα το πιο όμορφο από όλα όσα επισκεφτεί σε Ελλάδα και εξωτερικό (και έχω δει αρκετά) και το είχα επισκεφτεί ήδη 4 φορές στο παρελθόν, ενώ ο καλός μου καμία, μιας και είναι αρκετά μακριά από τη Λαμία που έμενε πριν τον "τυλίξει" η Κρητικιά!

Για τους Κρητικούς και δη τους Ηρακλειώτες είναι ένας αγαπημένος και εύκολα προσβάσιμος προορισμός, μιας και υπάρχουν καθημερινά (εκτός από αεροπλάνα) τουλάχιστον 2 πλοία που κάνουν τη διαδρομή σε 2- 2,5 ώρες.


Η Σαντορίνη, που πήρε αυτό το όνομα από Φράγκους σταυροφόρους που σταματούσαν για ανεφοδιασμό κοντά σε ένα εκκλησάκι της Αγίας Ειρήνης (Σάντα Ειρήνη= Σαντορίνη), ονομάζεται επίσημα Θήρα, από τον αρχαίο Σπαρτιάτη Θήραν, που λέγεται ότι αποίκησε πρώτος την περιοχή.

Το νησί στην αρχαιότητα ονομάζονταν Στρογγύλη, λόγω του σχήματός του(!) και είχε έναν σπουδαίο πολιτισμό, αντίστοιχο του Μινωικού.
Μια τεράστια έκρηξη 3.600 χρόνια πριν ήταν η αιτία να βουλιάξει το μισό νησί, να σχηματιστεί η εντυπωσιακή Καλντέρα, να καταστραφεί ο πολιτισμός του νησιού (κάποιοι μιλούν για τη χαμένη Ατλαντίδα), αλλά και ο Μινωικός πολιτισμός της Κρήτης από το τεράστιο παλιρροϊκο κύμα που δημιουργήθηκε.
Από τότε ως σήμερα το ηφαίστειο, με διάφορους κρατήρες, παραμένει ενεργό, με τελευταία μεγάλη έκρηξη το 1950.

Η Καλντέρα με την πολύχρωμη στρωματογραφία της

Αυτό το ηφαίστειο με τις εκρήξεις του, την Καλντέρα και τα πολύχρωμα πετρώματά του έχουν δώσει στη Σαντορίνη αυτή την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, το κάνουν μοναδικό στον κόσμο και πόλο έλξης για εκατοντάδες χιλιάδες τουρίστες κάθε χρόνο.


Δε σκοπεύω να γράψω ταξιδιωτικό οδηγό για τη Σαντορίνη.
Τέτοιους θα βρείτε πολλούς.
Θα σας αναφέρω ποια κατά τη γνώμη μου είναι αυτά που πρέπει να κάνετε και να δείτε στο νησί και τι να αποφύγετε και θα σας αφήσω να ταξιδέψετε ως εκεί με μερικές από της εικόνες που αποτύπωσε ο φακός μου.



Να πάτε να δείτε το ηφαίστειο και να βουτήξετε από το πλοίο στα (κρύα νερά) για να κολυμπήσετε λίγα μέτρα και να βρεθήτε στις θερμές πηγές με τα πορτοκαλί ζεστά νερά που μυρίζουν σίδηρο και να δείτε τις μπουρμπουλίθρες ν' αναβλύζουν! Μετά να φάτε θαλασσινά (και όχι ψάρια?) στο λιμάνι της Θηρασίας.

Στο λιμανάκι της Νέας Καμένης με τους κρατήρες

Στο δρόμο για τον ενεργό κρατήρα

Το λιμανάκι του νησιού Θηρασιά

Να πάτε στην Κόκκινη Παραλία. Τα 10 λεπτά περπάτημα ως εκεί αξίζουν τον κόπο και το θέαμα σε αποζημιώνει, αν και θα προτιμούσα οι ομπρέλες να είναι τουλάχιστον ψάθινες, με σεβασμό στο περιβάλλον.

Να μην πάτε στη Λευκή Παραλία που έχει πρόσβαση με πλοιάριο γιατί απλά δεν αξίζει τον κόπο, μιας και οι τεράστιες, όσο και λευκές κοτρώνες κάνουν σχεδόν αδύνατη την κολύμβηση.


Αν επιμένετε να πάτε στην Οία για το περίφημο ηλιοβασίλεμα να ξέρετε ότι θα στριμωχτείτε με εκατοντάδες ως χιλιάδες άλλους τουρίστες, θα ζεσταθείτε, θα πληρώσετε ένα πανάκριβο καφέ αν καθήσετε σε καφετέρια και το πιο πιθανό είναι να δείτε ένα συνηθισμένο Ελληνικό ηλιοβασίλεμα που θα κάνει τους Γιαπωνέζους και τους Αμερικάνους να χειροκροτήσουν ενθουσιασμένοι!!!

Τους βλέπετε ε; Και που να ήταν και Αύγουστος!

Να πάτε ωστόσο στην Οία που είναι πολύ γραφική, να περπατήσετε στα καλντερίμια της, να κάνετε μπάνιο στην παραλία της και να φάτε στις ταβέρνες στο λιμάνι (από την άλλη πλευρά).



Καλά εστιατόρια έχει και μέσα στο χωριό αλλά συνήθως είναι υπερτιμημένα και πολύ τουριστικά, όπως και παντού στο νησί.


Μην περιμένετε να δείτε τον αρχαιολογικό χώρο στο Ακρωτήρι, αν πάτε φέτος και δεν ξέρω μέχρι πότε. Εδώ και χρόνια είναι κλειστός γιατί υπάρχει πρόβλημα με το στέγαστρο!

Εδώ ο ήλιος δύει πίσω από το Ημεροβίγλι

Προσέξτε πολύ που θα φάτε και τι μιας και υπάρχουν γνωστοί μου που τους σέρβιραν χθεσινά μακαρόνια(!). Όπως προανέφερα, αν και οι επιλογές είναι πολλές η ποιότητα δεν είναι αντίστοιχη των τιμών. Θα έλεγα να πάρετε συμβουλές από κάποιον ντόπιο με την ελπίδα ότι θα ντραπεί να σας στείλει κάπου με άθλιο φαγητό.

Αξιοπρεπή τα σουβλατζίδικα στην πλατεία των Φηρών,όπως και το τυροπιτάδικο, μια εύκολη και φτηνή λύση.

Αν σας αρέσει η περιπέτεια να κάνετε βόλτα με γαϊδουράκι. Είναι σπάνια εμπειρία αλλά θέλει ένα σχετικό θάρρος μιας και τα καημένα ανεβαίνουν αγκομαχώντας τους γκρεμούς και σε όλους περνάει από το μυαλό ότι μπορεί κάποιο να τρελαθεί ή να κουραστεί και να σε "ξεφορτώσει" στα βράχια!

Δε χρειάζεται να νοικιάσετε αυτοκίνητο (εκτός κι αν ταξιδεύετε με παιδιά) μιας και οι αποστάσεις είναι μικρές (24 χιλ. από την Οία (βόρεια) ως το Ακρωτήρι(νότια) είναι η πιο μακρινή απόσταση). Μηχανάκι ναι, αν είστε πολύ καλοί οδηγοί και έτοιμοι να αποφύγετε κάθε τρελό, μεθυσμένο και ανίδεο τουρίστα που ανεβαίνει στη "γουρούνα" και όποιον πάρει ο χάρος!
Τα λεωφορεία είναι καλή λύση με συχνές και καλές διαδρομές αλλά και τα ταξί είναι άφθονα. Εξάλλου η Σαντορίνη θέλει περπάτημα για να την απολαύσεις.

Μιας και είπα περπάτημα, κορίτσια στο νησί, όπως και σε όλες τις Κυκλάδες, ξεχάστε τα τακούνια εκτός βαλίτσας! Γενικά χρειάζονται χαμηλά, μην πω και κλειστά παπούτσια, με όχι πολύ λεπτή σόλα και φυσικά δυνατό αντηλιακό, καπέλο και γυαλιά, ειδικά αν πάτε στο ηφαίστειο.Αν πάτε στο ηφαίστειο, τέτοιο δρόμο θ'ανέβετε. 5 βαθμοί Κελσίου παραπάνω και ένας κρατήρας που ...καπνίζει!

Το νερό του νησιού είναι λίγο και γλυφό γι αυτό πριν ξεκινήσετε για εξορμήσεις να έχετε μπουκαλάκι με εμφιαλωμένο μαζί σας.

Να περπατήσετε στα στενά των Φηρών, να φτάσετε ως το Φηροστεφάνι και σε κάθε ευκαιρία να απολαμβάνετε την υπέροχη θέα από την Καλντέρα.

Βόλτα το σούρουπο, κοντά στη Μητρόπολη

Θέα από την Καλντέρα στα Φηρά με το ηφαίστειο απέναντι

Να πάτε ένα απόγευμα στο Franco's , που έχει βραβευθεί ως το καλύτερο μπαρ στον κόσμο και να απολαύσετε το σούρουπο από τις ξαπλώστρες του με κλασική μουσική. Αξίζει ως εμπειρία αν και με τσιμπημένες φυσικά τιμές μιας και έχει την καταπληκτικότερη θέα.

Αν πάτε φέτος ως τον Οκτώβριο στο νησί ψάξτε τα 20 διαφορετικά γαιδουράκια, εικαστική παρέμβαση, όπως με τις αγελάδες στην Αθήνα. Δεν τα βρήκα όλα αλλά μερικά είναι πολύ όμορφα.

Το γαιδουράκι στην κεντρική πλατεία των Φηρών...

...και ένα πολύχρωμο στην Οία

Καμάρι και Περίσσα ωραίες, αμμουδερές παραλίες με ψιλό, μαύρο βοτσαλάκι.

Καμάρι

Να δοκιμάσετε τοπικά προιόντα όπως φάβα, ντοματάκι, κάπαρη και καπαρόφυλλα και φυσικά τις πολύ καλές ποικιλίες κρασιού της Σαντορίνης, γνωστές παγκοσμίως και να επισκεπτείτε το Μουσείο Κρασιού.
Προσοχή όμως στο πόσο θα τα πληρώσετε γιατί είναι κι αυτά υπερβολικά ακριβά :(

Το παλιό λιμάνι των Φηρών. Πρόσβαση στη χώρα μόνο μέσω 600 σκαλοπατιών και με τελεφερίκ!

Αυτές είναι οι συμβουλές μου με μια τελευταία:
Για να απολαύσετε το νησί, αποφύγετε τους μήνες αιχμής Ιούλιο και Αύγουστο που οι ξένοι το "βουλιάζουν" και όλα είναι δύσκολα και πανάκριβα.

Αυτό το μοναδικό νησί που βρίσκεται τόσο κοντά μας αξίζει και μία και περισσότερες επισκέψεις και είναι ικανό να σε αφήσει ξέπνοο και εντυπωσιασμένο με τη θέα και την ατμόσφαιρά του κάθε, μα κάθε φορά!

E, όχι, δε θα γκρινιάξω ρε!

Σήμερα το πρωί στο ΣΚΑΪ, που παρεπιπτόντως είναι το μόνο κανάλι που "βλέπεται" ειδησειογραφικά, είχε ένα αφιέρωμα στις ελλείψεις των νοσοκομείων και ειδικά στις ΜΕΘ και σε ζωτικής σημασίας υλικά μάλιστα.
Οργισμένη η Πόπη, μα είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα;
Α, ωραία! Μας θυμήθηκαν επιτέλους! Πρέπει να πεθάνουν άνθρωποι δηλαδή για να φτάσει στα κανάλια αυτό που οι άμοιροι υγειονομικοί του ΕΣΥ φωνάζουμε μήνες τώρα;
Δεν είναι τωρινό φαινόμενο κύριοι, χρόνια τώρα υπάρχει απαξίωση του ΕΣΥ, σύριγγες για να κάνουμε τη δουλειά μας παίρνουμε "με το δελτίο" από πέρισυ την άνοιξη (ΜΕΘ Πανεπιστημιακού νοσοκομείου έτσι;), δεν υπάρχουν βασικά υλικά, αλλά για μια ακόμα φορά ο κόσμος θα "ξυπνήσει" μόνο όταν η κατάσταση φτάσει στο κατ' αυτούς απροχώρητο και δε μπορέσουν να κάνουν εργαστηριακές εξετάσεις, γιατί δεν υπάρχουν αντιδραστήρια!
Ε, όχι, δε θα γκρινιάξω!
Δε γίνεται να χάνουμε χρόνια από τη ζωή μας, αναλώνοντας την προσωπική μας ψυχική υγεία και πολλές εργατοώρες προσπαθώντας να καλύψουμε τα -ακάλυπτα- κενά!
Δεν είναι δικό μου θέμα οι ελλείψεις, οι μίζες, οι σπατάλες.
Δε φταίμε όσοι προσπαθούμε να κάνουμε καλά τους συνανθρώπους μας, χωρίς τις ανάλογες αμοιβές επίσης, αλλά αυτό είναι ένα άλλο πονεμένο ζήτημα.
Δεν φέρνετε υλικά; Οκ, θα κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε με ό,τι έχουμε, αλλά δε θα πάρουμε στη συνείδησή μας των θάνατο ασθενών συμπολιτών μας.
Είναι δική σας ευθύνη κύριοι κυβερνώντες, δική σας και των προηγούμενων και κρίση ξε-κρίση υπάρχουν θέματα ζωτικής σημασίας που πρέπει να λύσετε...χθές!
Το κρίμα στο λαιμό σας :(
Εγώ, ένα μήνα μετά το τελευταίο ποστ, ήθελα μόνο να ετοιμάσω ένα φωτογραφικό για την υπέροχη Σαντορίνη και να ομορφύνω τη σελίδα με όμορφες, καλοκαιρινές εικόνες.
Αλλά αυτά που φτάνουν στ'αυτιά μου δεν με αφήνουν ασυγκίνητη.
Οργισμένο ποστ λοιπόν, γιατί πρέπει να λέγονται κι αυτά και η Σαντορίνη θα περιμένει λίγες μέρες ακόμη.

H Kυρία με τη Λάμπα - Florence Nightingale

Σήμερα, 12 Μαίου είναι η Παγκόσμια Μέρα Νοσηλευτή. Αυτή η ημερομηνία που επιλέχθηκε για να γιορτάζουμε είναι η ημερομηνία γέννησης της πρωτοπόρου Αγγλίδας Νοσηλεύτριας Florence Nightingale.
Η Florence Nightingale (12/5/1820 - 13/8/1910) ήταν μια Αγγλίδα νοσηλεύτρια, συγγραφέας και στατιστικός. Έγινε γνωστή κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού πολέμου για την πρωτοποριακή δουλειά της στη νοσηλευτική. Έγινε γνωστή ως "η κυρία με τη λάμπα" επειδή είχε τη συνήθεια να τριγυρνάει τις νύχτες στα δωμάτια και να φροντίζει τους πληγωμένους στρατιώτες.

Η Ναϊτινγκέιλ έθεσε τα θεμέλια για την επαγγελματική νοσηλευτική, ιδρύοντας το 1860 τη νοσηλευτική σχολή στο νοσοκομείο St Thomas στο Λονδίνο, που ήταν η πρώτη μη εκκλησιαστική νοσηλευτική σχολή στον κόσμο.
Πιπεράτη λεπτομέρεια για την προσωπική της ζωή(έτσι για να κρατήσουμε το ενδιαφέρον και των μη συναδέλφων αναγνωστών):
Η Νάϊτινγκέιλ δεν παντρεύτηκε ποτέ και εικάζεται ότι διατήρησε την παρθενιά της ως το τέλος.
Κάποιοι λένε ότι η αιτία ήταν η αφοσίωσή της στο επάγγελμα, κάποιοι ότι ήταν "θύμα" της πουριτανικής Βικτωριανής εποχής και κάποιοι ότι είχε βαθιές και μακροχρόνιες φιλίες με γυναίκες(χμμ)!
Πάντως έζησε ως τα 90 και πέθανε ήσυχα στον ύπνο της. Πρότυπο και σε αυτό τον τομέα!!!

Χρόνια μας πολλά λοιπόν συνάδελφοι! Είθε οι βάρδιες μας να είναι ήσυχες, να σώσουμε πολλούς ανθρώπους, να μην πάθουμε "Burnout",να μην κουβαλάμε τη δουλειά μας στο σπίτι και να καταφέρουμε να πάρουμε σύνταξη ενώ είμαστε ακόμα γεροί!

Μια μικρή διένεξη…

«Η τέλεια σχέση μας μπάζει νερά και δεν είμαι εγώ το πρόβλημα», έκανε μια ακόμα βαρύγδουπη δήλωση η αγαπημένη μου, ρουφώντας δυνατά τη μύτη της.

Γαμώτο αυτές οι γυναίκες! Τα λατρεύουν αυτά τα πράγματα, δεν εξηγείται διαφορετικά. Συζητήσεις που δεν οδηγούν πουθενά, μεγαλοστομίες, δραματικοποίηση και πολύ κλάμα. Δεν αντέχω να τη βλέπω να κλαίει, ξέρω ότι δεν το κάνει για να τη λυπηθώ, αλλά αυτό το όπλο πραγματικά με κάνει να νιώθω ανίσχυρος. Θέλω τόσο να την πάρω αγκαλιά και τα της πω ότι έχει δίκιο, ότι όλα θα φτιάξουν αλλά για μια ακόμα φορά με προλαβαίνει.

«Μη μου πεις ότι έχω δίκιο, το ξέρω ότι έχω δίκιο και θα ήθελα να μην είχα, εντάξει; Σε παρακαλώ υποσχέσου το, αυτό και το ότι δε θα πεις πως όλα είναι εντάξει, ότι όλα θα φτιάξουν γιατί δε θα γίνει, όπως δεν έγινε μέχρι τώρα»

Δε λέω τίποτα. Την κοιτάζω με αγάπη, είναι τόσο χαριτωμένη έτσι με τα κόκκινα μάτια και τη μπουκωμένη μυτούλα της που σχεδόν ερεθίζομαι.

Μα, ανώμαλος είμαι;

Δεν έχω και να της πω τίποτα, για την ακρίβεια δε σκέφτομαι και πολλά αυτή τη στιγμή.

Θέλω να κοιμηθώ, να καθαρίσει το μυαλό μου.

Αλλά, αν το κάνω, αν φύγω και πάω για ύπνο, θα σκεφτεί πάλι ότι είμαι αδιάφορος και αναίσθητος.

Ουφ, αμάν πια με αυτή τη «μάχη των δύο φύλων», αν και οι γυναίκες είχαν αντρικό μυαλό, όλα θα ήταν τόσο πιο απλά! Οι γυναίκες βλέπουν παντού συνωμοσίες και προβλήματα και πάντα ζητούν περισσότερες εξηγήσεις από αυτές που είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε.

Δώσε μου λίγο χρόνο κορίτσι μου, να πάω με τους δικούς μου ρυθμούς, λίγο χώρο ν’ανασάνω ελεύθερα και θα είμαι δικός σου για πάντα.

Η αλήθεια είναι ότι δε μου φταις εσύ, ο εαυτός μου είναι το πρόβλημα, αλλά 30 χρόνια δεν τα βρήκαμε, δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη και δεν μπορείς να με βοηθήσεις αγάπη μου, είναι δική μου η μάχη, δικοί μου και οι δαίμονες.

Τα έχουμε πει και ξαναπεί. Τι νόημα έχει να τα επαναλαμβάνουμε;

Έτσι συνεχίζω να μη λέω τίποτα, κάθομαι και την κοιτάζω, περιμένω να τα πει, να ξεσπάσει και μετά να την αγκαλιάσω, να τη φιλήσω, να της πω «σ’αγαπάω, μη μ’αφήσεις ποτέ» και ίσως, αν το θελήσει, να της κάνω έρωτα, να αφήσω το σώμα μου να πει αυτά που το στόμα μου δυσκολεύεται να κάνει κατανοητά.

Δεν είναι ο καλύτερος τρόπος να λήξει μια διένεξη ή πάλι σκέφτομαι με «το κάτω κεφάλι»;

Η "αόρατη" (β' μέρος)

Η Σταυρούλα έφτασε στο Άμστερνταμ ένα βροχερό απόγευμα του Οκτωβρίου, χωρίς συνάλλαγμα, πλήρως εξαρτημένη από το Γιώργο, που καθυστέρησε να φτάσει μία ολόκληρη ώρα στο αεροδρόμιο, αφήνοντάς την τρομοκρατημένη και χαμένη να τριγυρίζει στις αφίξεις. Δεν είχε ιδέα για το τι θα έκανε αν ο Γιώργος δεν εμφανιζόταν. "Είχε κίνηση" της είπε, "μη γκρινιάζεις, ακόμα δεν ήρθες!".
Και η Σταυρούλα το βούλωσε και δεν απαντούσε παρά μονολεκτικά σε όλη τη διαδρομή μέχρι...το σπίτι;
Όχι βέβαια! Στην ταβέρνα κατευθείαν, "δεν πιστεύω να είσαι πολύ κουρασμένη, μας περιμένουν για δουλειά".
Ένα "καλωσήρθες", την ποδιά και γρήγορα στην κουζίνα.
Πιάτα, ποτήρια, λαχανικά, φασαρία, "πιο γρήγορα, ακόμα η χωριάτικη;", "βγάλε τα καλαμαράκια από το τηγάνι", "πρόσεχε παιδί μου!".
Τα μεσάνυχτα τη βρήκαν ένα ράκος, με χέρια κομμένα, καμένα, τα παπούτσια την είχαν πεθάνει, μόλις συνειδητοποίησε ότι δεν είχε βάλει μπουκιά στο στόμα της από το πρωί.
Πήραν φαγητό για το σπίτι και επιτέλους έφτασαν.
Η "φωλίτσα" ήταν ένα επιπλωμένο στούντιο, στο διπλανό τετράγωνο, βρώμικο και με παλιά έπιπλα, αλλά στη Σταυρούλα φάνηκε παλατάκι.
Ήταν το λιμάνι της. Θα το έφτιαχνε εκείνη και θα το έκανε το ομορφότερο σπίτι του κόσμου!
Ήθελε μόνο να φάει κάτι και να πέσει για ύπνο αλλά φυσικά ο αρραβωνιαστικός είχε ορέξεις!
Όταν τελείωσαν και εκείνος ξεράθηκε η Σταυρούλα έβαλε τα κλάμματα και συνέχισε να κλαίει σιωπηλά για ώρα, αλλά στο τέλος νίκησε η κούραση και ο ύπνος ήρθε βαρύς, δίχως όνειρα.Από το επόμενο πρωί μπήκε σε μια ρουτίνα που δεν της άφηνε και πολύ χρόνο να σκεφτεί, ούτε καν να ονειρευτεί.
Δουλειά - σπίτι, σπίτι - δουλειά, χωρίς επαφή με άλλους ανθρώπους, χωρίς βόλτες και διασκέδαση.
"Όλα θα γίνουν. Κάτσε να τακτοποιηθούμε" της έλεγε εκείνος και τους πρώτους μήνες τον πίστευε και έκανε υπομονή.
Σιγά σιγά παράτησε τις προσπάθειες να μάθει αυτή τη δύσκολη και στριφνή γλώσσα, με τα αγγλικά της μπορούσε να συννενοηθεί για τα βασικά και η επικοινωνία της με τους άλλους ήταν πολύ περιορισμένη.
Ο Γιώργος την άφηνε πολλές ώρες μόνη και το μόνο που την ευχαριστούσε και την έκανε να ξεφεύγει ήταν να παίρνει το λεωφορείο χωρίς συγκεκριμένο προορισμό και να κάνει μεγάλες βόλτες στην πόλη.
Που εξαφανιζόταν δεν τον ρωτούσε ποτέ κι εκείνος δε φαινόταν να αντιλαμβάνεται τις μικρές της αποδράσεις.
Τα χρήματα τα διαχειρίζονταν εκείνος, αιματηρές οικονομίες για να γυρίσουν πίσω και να στήσουν τη δική τους δουλειά, αυτό ήταν το σχέδιο, όμως ο Γιώργος εμφανιζόταν πάντα με καινούρια ρούχα, ξενυχτούσε όποτε μπορούσε (χωρίς εκείνη φυσικά, μην την ρωτήσετε, δεν ξέρει!) και αγόρασε και ένα εντυπωσιακό αυτοκίνητο, ευκαιρία της είπε, μεταχειρισμένο.
Είχε αρχίσει να έχει σοβαρές υποψίες ότι της λέει ψέμματα.
Στη μητέρα της δεν έλεγε πόσο δύσκολα περνάει, ούτε πόσο αδιάφορος είναι ο Γιώργος, δεν ήθελε, για μια ακόμα φορά, να στενοχωρήσει τους γονείς της.
Ο Γιώργος εντωμεταξύ, μέρα με τη μέρα γινόταν πιο επιθετικός, απότομος και αδιάφορος, με μικρές εναλλαγές τρυφερότητας και καλοσύνης.
Κάποια βράδια επέστρεφε πιωμένος, με ρούχα που βρωμούσαν καπνό και δε σήκωνε κουβέντα και άλλα την ξυπνούσε, τη χάιδευε, τη φιλούσε και της έταζε τον ουρανό με τ'άστρα.
Μια μέρα, για ασήμαντη αφορμή -το πουκάμισο που ήθελε να φορέσει ήταν ασιδέρωτο- τη χτύπησε και την επόμενη μέρα της έφερε δώρο ένα δακτυλίδι, ικετεύοντάς την να τον συγχωρέσει.
Και τον συγχώρεσε, λέγοντας στον εαυτό της ότι δε φταίει μόνο εκείνος κι εκείνη δεν είναι καλή σύντροφος και ίσως έχει δίκιο να την τιμωρεί!
Τόσο τυπική συμπεριφορά θύματος...

Tελικά ο Γιώργος είχε όλα τα χαρακτηριστικά που πρέπει oπωσδήποτε να αποφύγει μια γυναίκα.
Ψεύτης, πότης, χαρτοπαίκτης και βίαιος δεν του έλειπε τίποτα για να χαρακτηριστεί κάθαρμα!
Να λοιπόν που δεν ήταν ο Ξανθόπουλος ο ήρωάς του από εκείνες τις ταινίες της δεκαετίας του 60, αλλά ο κακός, αυτός που ταλαιπωρούσε τη φτωχή, πλην όμως τίμια, πρωταγωνίστρια, μέχρι να τη σώσει ο ήρωας από τα νύχια του.
Κλισέ, αλλά καμιά φορά η ζωή αντιγράφει την τέχνη με τον πιο κακόγουστο τρόπο!
Αυτή η ιστορία όμως δεν είχε κανέναν ήρωα, κανένα νέο, όμορφο και τίμιο παιδί του λαού δεν πήγε στην Ολλανδία να σώσει τη μικρή μας φίλη.
Η κοκκινοσκουφίτσα μας έπεσε στα νύχια του κακού λύκου λοιπόν;
Μια στιγμή!
Έλληνες είμαστε και οι εφευρέτες του "από μηχανής Θεού", έτσι δεν είναι;
Η λύτρωση της Σταυρούλας (η κάθαρση της αρχαίας τραγωδίας) ήρθε με τη μορφή ενός επίσημου εγγράφου που έφτασε ένα πρωί στο πατρικό της.
Ο πατέρας της της μετέδωσε τα καλά νέα.
"Παιδί μου, σε προσλάβανε νοσηλεύτρια σε νοσοκομείο της Κρήτης!"
Η προκύρηξη είχε βγει 1,5 χρόνο πριν και η Σταυρούλα την είχε εντελώς ξεχάσει και για μερικά δευτερόλεπτα νόμιζε ότι κάποιος της κάνει πλάκα!
Η χαρά της φούσκωσε και πλημμύρισε το μικρό της σπίτι, αλλά τη μάζεψε γρήγορα και τη φύλαξε βαθιά στην καρδιά της καθώς κατάστρωνε γρήγορα, πριν έρθει εκείνος, ένα σχέδιο διάσωσης...
Ο Γιώργος δεν έμαθε τίποτα.
Η Σταυρούλα, αόρατα και σιωπηλά, όπως πάντα, συγκέντρωσε χρήματα (βρήκε που τα έκρυβε), έβγαλε εισητήριο, και ένα απόγευμα που ο Γιώργος πήγε στη δουλειά, αλλά εκείνη κανόνισε να έχει ρεπό, έφυγε από την Ολλανδία και τη ζωή του με ένα απλό μήνυμα πάνω στο τραπέζι:
"Φεύγω. Μη με ψάξεις. Τελειώσαμε. Σταυρούλα"