Η εκδίκηση των ασθενών

Με λένε Ασθενούλη
Τζονάκο ατακτούλη
ζουπάω νοσοκόμες
όμορφες γαλαντόμες

Αμα θέλω την πάπια
βιάσου να μου τη φέρεις
κάνε μου τα γινάτια
σκύψε να υποφέρεις !

Ο ορός μου τελειώνει
μου γίναν σαν μπαλόνι
σήκω απ την καρέκλα
μα την Αγία Θέκλα

Πονώ , φωνάζω, σκούζω
παυσίπονο ζητώ
να σ εχω κολαούζο
επλέρωσα να μπώ.

Πόσες μονάδες έχεις
τηλέφωνα αντέχεις
οι ασθενείς ζητάνε
να πιούνε και να φάνε

Ολο μαλλί το φτιάχνεις
και δεν πολυμιλάς
στον ασθενή να γιάνει
τον πόνο του αψηφάς

Τι φάρμακα ειναι τούτα,
ληγμένα με σκορβούτα,
μείωση στο προσωπικό
μα όχι και στο σκατό !

Ελα γλυκιά μου ελα
λαχταριστή και τρέλλα
τα στήθια κούνια μπέλα
θα βάλω φουστανέλα
ο άμοιρος μοιραία
σηκώνω τη σημαία.

Θα σε παρεξηγήσω
θα διαμαρτυρηθώ
εκτός και αν μαζί σου
πάω να .... μηθώ

Κάτω οι παλιοενέσεις
πάνω οι ασθενείς
να ζούμε με ανέσεις
και όχι αφανείς.

Χα !

H κακιά αδερφή

Με λένε Ενεσούβλα
είμαι η κακιά αδερφή
τρυπάω κωλαράκια
με πάθος και ορμή!

Αν θες εσύ την πάπια
δεν θα βιαστώ ποτέ
θα κάνω εγώ την πάπια
κι ας χρειαστείς μπιντέ!

Κι αν ο ορός τελειώνει
σκασίλα μου μεγάλη
αράζω στο σαλόνι
κοιτάζω το ταβάνι

Πονάει , φωνάζει, σκούζει
παυσίπονο ζητά
να περιμένει να φάω το καρπούζι,
μετά τον ανανά.

Στο τηλέφωνο μιλάω
μη μ' ενοχλεί κανείς!
Στην αποθήκη πάω,
ψάξε, δεν θα με βρεις.

Μη μου ζητάς να κάνω
Μη μου μιλάς πολύ
δεν τρέχω να μη φτάνω
χαλάει και το μαλλί.

Ληγμένη η αντιβίωση,
χεσμένος ο ασθενής
το προσωπικό έχει μείωση
μη με παρεξηγείς

Κι αν με παρεξηγήσεις
και διαμαρτυρηθείς
δε δίνω εξηγήσεις
να πας να ...μηθείς!

Καταχρήσεις

Καφές

Τσιγάρο

Σοκολάτα



Coca cola



Aλκοόλ


Ακόμα και το σεξ!
sex

Καταχρήσεις της ζωής μας.
Κάποιες λιγότερο, κάποιες θανατηφόρα βλαβερές.
Δεν είναι απαγορευμένα όλα αυτά, αλλά είναι εθιστικά.
Και θέλει μεγάλη δύναμη χαρακτήρα και κουράγιο για να μπορέσουμε να ελέγξουμε τη χρήση τους.
Πόσοι μπορούμε να το κάνουμε;
Πόσοι δεν έχουμε χάσει τον έλεγχο για τουλάχιστον ένα από αυτά, σε κάποια περίοδο της ζωής μας;
Αλλά πάλι, δε θα ήταν πολύ βαρετή η ζωή χωρίς τις μικρές μας "αμαρτίες";
Λένε ότι τα καλύτερα πράγματα στη ζωή
ή είναι απαγορευμένα
ή κάνουν κακό στην υγεία
ή παχαίνουν!
Έτσι είναι!!!
αρκεί να μη χάνουμε το μέτρο.

Τεστ

Τεστ στα μούτρα μου.
Μπορείς να το σβήσεις Ενεσούλα.
Γαμωτο τι νικ ειν αυτό ;
Μόλις γύρισα απο οδοντίατρο και μου κανε ισαμε με 17 ενέσεις μιλλλάμε !

Mια θάλασσα μικρή...

Μια θάλασσα μικρή,
μια θάλασσα μικρή
είναι το καλοκαίρι μου,
ο έρωτάς μου, ο πόνος μου

Μια θάλασσα μικρή
στα δυο σου μάτια φέγγει
κάθε πρωί

Μια θάλασσα μικρή
στο δάκρυ στο τραγούδι,
στο κάθε σου φιλί
Μια θάλασσα μικρή

Μια θάλασσα μικρή,
μια θάλασσα μικρή
και στη γωνιά η στάμνα μου
για ένα καλοκαίρι
ήσουνα εσύ

Σε τραγουδούσα εγώ
σαν τις χορδές του ανέμου
στα μαύρα σου μαλλιά

Σ' ακολουθούσα εγώ
σαν το ψηλό χορτάρι
τον άνεμο
Σε τραγουδούσα εγώ

Μια θάλασσα μικρή,
μια θάλασσα μικρή
πικρά σ' αποχαιρέτησε
σε περιμένει
Μια θάλασσα μικρή
Στίχοι - Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος

Χωρίς απαντήσεις, ή μήπως όχι;

Από τις 20 ερωτήσεις που σου κάνω, απαντάς στη μισή.
Κάποτε μου είπες να κοιτάω πίσω από τις λέξεις και ανάμεσα από αυτές.
Εντάξει, προσπαθώ!
Αλλά αν δε μιλάς μπορώ να υποθέσω ό,τι θέλω και δεν ξέρω αν υποθέτω σωστά!

Μήπως η σιωπή σου είναι οι απαντήσεις μου;
...

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια (οι παλιοί συμμαθητές)

Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε
τα χέρια θα περάσουμε στους ώμους
παλιά τραγούδια για να θυμηθούμε
ονόματα και βλέμματα και δρόμους

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
που θυμάσαι και θυμάμαι
τίποτα δε χάθηκε ακόμα
όσο ζούμε και πονάμε
χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
μόνο τρόπο να κοιτάνε

Κι αν άλλαξαν οι φίλοι μας λιγάκι
αλλάξαμε κι εμείς με τη σειρά μας
χαθήκαμε μια νύχτα στο Παγκράτι
αλλά βλεπόμαστε στα όνειρά μας

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
που θυμάσαι και θυμάμαι
τίποτα δε χάθηκε ακόμα
όσο ζούμε και πονάμε
χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
μόνο τρόπο να κοιτάνε
Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς

Πήγα λοιπόν στη συνάντηση με τους παλιούς συμμαθητές, για τα 20 χρόνια που τελειώσαμε το λύκειο.
Πήρα τηλέφωνο τον κουμπάρο μου και του ζήτησα να πάμε μαζί.
"Μα εμένα δε με κάλεσαν" μου είπε.
"Βρε, δε θα σε βρήκαν, έλα να πάμε μαζί, έχω άγχος. Τους περισσότερους δεν τους έχω δει από τότε."
Τον έπεισα.
Και πήγαμε.
Από τα 180 άτομα, θα μαζευτήκαμε καμιά εκατοστή.
Πολλούς δεν τους θυμόμουν, αρκετοί δε με γνώρισαν.
Μετά την αρχική παγωμάρα, που κράτησε πολύ λίγο, ήρθε η συγκίνηση, η χαρά.
Τόσοι πολλοί να δεις, να μιλήσεις, να θυμηθείς, να γνωρίσεις...
Τι όμορφα που ένιωθα!
Όλοι έτσι νιώσαμε.
Όχι, δεν αλλάξαμε! Ο γόης του σχολείου παρέμεινε γοητευτικός, αν και με κοιλίτσα και φαλακρίτσα πια, με την ίδια διάθεση για φλερτ, οι ντροπαλοί, η Μπάρμπι, το αγοροκόριτσο, ο ξερόλας, τα σπασικλάκια, ο φαφλατάς, οι χωριάτες, οι επιτηδευμένοι, οι καλόκαρδοι, οι γόνοι καλών οικογενειών, οι πλακατζίδες, οι προβληματικοί, οι κατίνες, όλοι οι τύποι ήταν εκεί, ίδιοι και απαράλλακτοι, σαν να μην πέρασε μια μέρα...
Κάποιοι μεγάλωσαν, οι περισσότεροι έκαναν παιδιά, κάποιοι φαίνονται μεγαλύτεροι από την ηλικία τους, οι περισσότεροι μικροδείχνουν, κυρίως οι γυναίκες!
Σχεδόν όλοι έχουν μια καλή δουλειά: δικηγόροι(πολλοί τέτοιοι), γιατροί, διευθυντές, καθηγητές, ιδιοκτήτες καταστημάτων και επιχειρήσεων, δημόσιοι υπάλληλοι, λογιστές κ.α.
Κανένας δε με ρώτησε γιατί δεν παντρεύτηκα, κανείς δε με κοίταξε συγκαταβατικά, όλοι μου είπαν ότι είμαι πιο όμορφη τώρα, από τότε!!!
Διασκεδάσαμε.
Όταν κοίταξα πρώτη φορά το ρολόϊ η ώρα έδειχνε περασμένες μία και είχαμε πάει εκεί 10 παρά.
Χορέψαμε, τραγουδήσαμε, ήπιαμε, μόνο που φάγαμε ελάχιστα, δεν υπήρχε χρόνος...
Ο κουμπάρος μου με ευχαρίστησε θερμά που τον έπεισα να έρθει.
Μετά το ουζερί καμιά 40αριά άτομα συνεχίσαμε και στα μπουζούκια.
Εκεί το γλέντι έφτασε στο αποκορύφωμά του!
Τι χοροί πάνω στα τραπέζια, στις καρέκλες. Τι λουλούδια και χειροκροτήματα. Γίναμε όλοι μια παρέα και τραγουδούσαμε μαζί με τους τραγουδιστές, πάνω στην πίστα.
Γίναμε πάλι 18 χρονών.
Είμαστε ωραία γενιά, τελικά!
Έχει κανείς αντίρρηση;
Φύγαμε 6 το πρωί, αφού κλείσαμε το μαγαζί, με ανταλλαγές τηλεφώνων και καρτών και με την υπόσχεση να ξαναμαζευτούμε, όχι σε 20 χρόνια, αλλά το χειμώνα.
Μμμμ, καλόμαθε η γριά στα σύκα, που λέει και η παροιμία!
Ευχαριστώ την συμμαθήτρια, που είδε ένα όνειρο, που έγινε η αφορμή για τη συγκέντρωση αυτή.

Θα κλείσω με κάτι όμορφο που μου είπε ένας φίλος εκείνο το βράδυ και του υποσχέθηκα ότι θα το δημοσιεύσω.
"Οι όμορφες στιγμές δεν τελειώνουν ποτέ. Διατηρούνται κοιμισμένες σε μιαν άκρη της ψυχής μας."