9

Πριν 9 χρόνια, τέτοια μέρα, ετοιμαζόμαστε για εκλογές.
Η οικογενειακή μου κατάσταση στο Facebook ήταν "είναι περίπλοκο".
Εκείνες τις μέρες στη δουλειά σιγοψιθύριζα συνέχεια το "Πιο πολύ απ' ότι φαντάζεσαι, πιο πολύ απ' όσο φοβάσαι..." του Χατζηγιάννη και έλεγα: "Λες;"
Εκείνες τις μέρες περίμενα πως και πως να βρεθώ μπροστά στο πισί μου για να μιλήσω στο MSN μαζί σου.
Εδώ, σε αυτή τη διαδικτυακή γωνιά πρωτοβρεθήκαμε.
Στις 15/9 του 2007 ήρθε το πρώτο "Σ' αγαπώ" και έφερε θυμό (ναι, θυμό) και φόβο για τις δυσκολίες μιας σχέσης που έμοιαζε, σχεδόν αδύνατη, παρά τη δύναμη των συναισθημάτων.

9 χρόνια μετά, αυτή η ημερομηνία είναι χαραγμένη στις βέρες μας.
Μας απασχολούν θέματα όπως:ποιος θα πάρει τα παιδιά από το σχολείο.
Σε "μαλώνω" γιατί ξέχασες να βγάλεις τα σκουπίδια.
Με "μαλώνεις" γιατί -πάλι- ψώνισα ένα σωρό άχρηστα πράγματα από το σούπερ μάρκετ.
Δεν πειράζει. Και στον παράδεισο έχουν, καμιά φορά, προβλήματα διαχείρισης.
Χρόνια μας πολλά μωρό μου.
Έλα, πιάσε το χέρι μου και πάμε να γεράσουμε μαζί!

Παραζαλισμένες σκέψεις μιας Αυγουστιάτικης Κυριακής

Σας είπα ότι αντιπαθώ τον Αύγουστο;

Ναι, σας τα έχω ζαλίσει, ξέρω.

«Μα είναι μήνας διακοπών, με υπέροχο καιρό, όλοι είναι χαλαροί», μπλα μπλα μπλα! Όχι, όχι, όχι! Παντού έχει κόσμο, κουνούπια, αλλεργίες, ταλαιπωρία, κλειστά μαγαζιά και νοσοκομεία σε αποδιοργάνωση. Δεν τον θέλω, δεν με πείθετε!

Α, μπα! Δε θα ευχηθώ «καλό χειμώνα». Μη θυμώνετε! Που τέτοια τύχη εξάλλου! Στην Κρήτη τα κοντομάνικα (και τα αντικουνουπικά) βγαίνουν μέσα Οκτώβρη, αφού έχουμε πια ξεροψηθεί για τα καλά, έχουμε απελπιστεί και φωνάζουμε σαν διψασμένοι στην έρημο «νερό, νερό».

Κάποτε αγαπούσα πολύ το Σεπτέμβρη…

Ο καιρός καλός, λίγο πιο δροσερός, οι θάλασσες πιο ήρεμες, ο κόσμος λιγότερος, οι διακοπές ιδανικές, χωρίς τις φωνακλάδικες Ελληνικές οικογένειες (ουπς, τώρα είμαι μέλος σε μία από αυτές!). 

Από παιδί τον αγαπούσα αυτό το μήνα. Είμαι από εκείνα τα παιδιά που ήθελαν να ανοίξει το σχολείο, είχα βαρεθεί, ήθελα τις παρέες, τις πλάκες, τη γνώση, τη ρουτίνα του σχολικού έτους.

Τώρα όμως; Τώρα πια γονιός, με απαγορευμένες τις διακοπές το Σεπτέμβρη, (με την πλέμπα, το Δεκαπενταύγουστο, τότε είναι κλειστός ο παιδικός!), ο αγαπημένος μήνας είναι μήνας οργάνωσης, προετοιμασίας και εξόδων, μα τόσα πολλά έξοδα που σου έρχεται να κλαις και να θυμάσαι την αγωνία των δικών σου γονιών να τα βγάλουν πέρα, αυτόν τον αγαπημένο μήνα, με τσάντες, γραφική ύλη, λίστες, φόρμες, αθλητικά και εξωσχολικές δραστηριότητες.

Ουφ, ούτε τις Κυριακές αγαπώ.

Αν δεν δουλεύω είναι μέρα βαρεμάρας, σκέψης και οργάνωσης για την εβδομάδα και αυτό συνήθως οδηγεί σε κακή διάθεση.

Αύριο η λαϊκή έρχεται, πάλι έξω από το σπίτι μου. Γκρρρ! Άλλα τρία χρόνια ταλαιπωρίας. Βγάζε τα αυτοκίνητα, δύσκολη πρόσβαση για το ίδιο σου το σπίτι, φασαρία, βρώμα, ζημιές!

Δεν αγαπώ τις λαϊκές, ούτε τις Δευτέρες…

Και η λίστα μεγαλώνει και η άδεια τελειώνει και τα παιδιά είναι ακόμα στο σπίτι και ο καιρός δεν είναι καν για θάλασσα (φυσάει) και έχω βαρεθεί να σπρώχνω τα παιχνίδια για να περάσω, άντε να ανοίξει ο παιδικός στις 5 και το νήπιο (μεγάλωσε το κορίτσι μου) στις 12, μπας σε κανένα ρεπό κάνω πάλι το - μάταιο - πρότζεκτ της οργάνωσης των παιχνιδιών!

Εντάξει, δεν γκρινιάζω άλλο!

Εξάλλου, την άλλη Κυριακή, θα είναι Σεπτέμβριος, θα είμαι πρωί και νύχτα και δεν θα έχω καιρό ούτε να σκεφτώ καθώς θα έχω να ετοιμάσω και το μικρό για τον παιδικό και τη μεγάλη για την δημιουργική που θα πάει μια εβδομάδα.

Όλα καλά λοιπόν.

Τελικά, ίσως να μην είναι και τόσο χάλια αυτό το Κυριακάτικο Αυγουστιάτικο βράδυ.

Τα παιδιά κοιμούνται, πάω να βάλω ένα κρασάκι και να προτείνω στο συμβίο να δούμε καμιά ταινία. Εξάλλου, έχω, ακόμα, άδεια!

Ένας -ακόμα- δύσκολος Αύγουστος

Το επτάχρονο "Σ'αγαπώ" που πρέπει -πάλι- να ταξιδέψει 700 χιλιόμετρα
Το τρυφερό δέρμα του μωρού πληγωμένο από τα σκληρά του νύχια που εξερευνούν ένα νέο κόσμο
Η γλυκιά κόρη που προσπαθεί σκληρά να είναι "το καλύτερο κορίτσι του κόσμου"
Η καυτή ανάσα του ανεμιστήρα που χαϊδεύει το διάτρητο από τσιμπήματα κορμί
Η σκληρή συμπεριφορά ενός ανθρώπου που βασανίζει και βασανίζεται
Η υποχρέωση που χορεύει με την αγάπη και ο θυμός με την τρυφερότητα
Το μεγάλο φεγγάρι που μαγεύει και κάθε μήνα συνεχίζει να εκπλήσσεται με την ανοησία μας
Η αφρισμένη "μεγάλη γαλάζια" που είναι αποφασισμένη να μην αφήσει το μαγιό στη θέση του
Το καλοκαίρι που θυμώνει, αρνούμενο να αποχωρήσει
Ένας -ακόμα- δύσκολος Αύγουστος...

Οι (πικρές) αλήθειες που δε θα σας πουν για το θηλασμό

Γεννήσατε; Να σας ζήσει!
Σίγουρα έχετε ακούσει για τα πλεονεκτήματα του μητρικού θηλασμού, που είναι πραγματικά πολλά και σημαντικά, αλλά, αν είναι το πρώτο σας μωρό και είσαστε ανυποψίαστη,  σίγουρα κανείς δεν σας έχει ενημερώσει για τα μειονεκτήματά του.
Δε θέλω να σας τρομάξω, ούτε, φυσικά, να σας αποτρέψω, αλλά να σας προετοιμάσω...

1. Ο θηλασμός ΠΟΝΑΕΙ! Ειδικά στην αρχή όταν το μωρό αλλά και ο μαστός προσαρμόζονται, αλλά και κάθε φορά που γεμίζουν οι μαστοί γάλα, χωρίς να υπολογίσουμε παθολογικές καταστάσεις με κομμένες θηλές, μαστίτιδα κτλ. Επίσης, κατά τη διάρκεια του θηλασμού τις πρώτες μέρες κάνει συσπάσεις η μήτρα, πράγμα φυσιολογικό και θεμιτό, αλλά όχι ανώδυνο!

2. Ο θηλασμός είναι μεγάλη δέσμευση. Κατά τη διάρκειά του η μητέρα δε μπορεί να κάνει σχεδόν τίποτα. Ίσως λίγη τηλεόραση (κάψε κι άλλα εγκεφαλικά κύτταρα), λίγη κουβεντούλα (προϋποθέτει παρέα) αλλά με δυσκολία μπορείς ακόμα και να κάνεις ζάπινγκ, ή να απαντήσεις σε τηλέφωνο, ειδικά αν δεν έχεις φροντίσει να έχεις τα πάντα κοντά σου πριν αρχίσεις. Υπάρχουν περίοδοι (η διάρκειά τους και η ένταση εξαρτώνται από το παιδί) που το μωρό θα θηλάζει διαρκώς με πολύ μικρά διαλείμματα, οπότε μπάι μπάι ύπνε, φαγητό, μπάνιο κτλ. Εγώ αυτά τα λέω "εκρήξεις ανάπτυξης" και θυμάμαι ότι η κόρη μου 2 μηνών με απομυζούσε για 3 24ωρα με δεκάλεπτα διαλείμματα ανά αλλαγή μαστού! Ο 20 ημερών γιός μου, καλόβολο γενικά μωρό, χθες τη νύχτα θήλαζε όλο το βράδυ με ένα μόνο 2ωρο ύπνο 5-7! Αυτά βέβαια μετά το τρίμηνο ομαλοποιούνται και το μωρό θηλάζει πιο γρήγορα και με μεγαλύτερα ενδιάμεσα διαλείμματα. Υπομονή!

3. Ο θηλασμός σε ξεραίνει! Δέρμα ξερό και αφυδατωμένο, μαλλιά που πέφτουν και δίψα, δίψα, δίψα!
Πολύ καλή ενυδάτωση προσώπου αλλά και σώματος και πολλά υγρά. Να έχετε πάντα μαζί σας ένα ποτήρι νερό ή χυμό ή γάλα και να αποφεύγετε τον καφέ, το τσάι και τα αναψυκτικά με καφεΐνη.

4. Οπωσδήποτε ξεχάστε μια για πάντα το όμορφο, στητό στήθος σας, ο πλαστικός χειρουργός κλέφτης θα γίνει; :Ρ
Και θέλω, τέλος, να δηλώσω και το εξής: Μεγαλύτερη μπαρούφα από τη δήλωση ότι "ο θηλασμός δυναμώνει το δεσμό μητέρας - παιδιού" δεν έχω ξανακούσει. 9 μήνες το μεγαλώνουμε μέσα μας, το θηλασμό περιμένουμε για να δυναμώσει το δεσμό, χαχαχα!

Αν βέβαια καταλάβατε ότι είμαι ενάντια στο θηλασμό... ΚΑΝΑΤΕ ΛΑΘΟΣ!!!
Τα πλεονεκτήματά του είναι τεράστια με πρώτο και σημαντικότερο την ανοσία που προσφέρει στο ευαίσθητο μωράκι από τα αντισώματα της μαμάς, το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στο παιδάκι μας, μετά από το ότι το φέραμε στον κόσμο.
Επίσης ο θηλασμός είναι οικονομικός και  πρακτικός καθώς δε χρειάζονται αποστειρώσεις, μπουκάλια κτλ και μπορείς να τον κάνεις οπουδήποτε και οποτεδήποτε.
Θήλασα την κόρη μου 6,5 μήνες και τουλάχιστον τόσο σκοπεύω να θηλάσω και το γιο μου.
Και αισθάνομαι τυχερή που τα κατάφερα παρόλο που το κομμάτι της δέσμευσης με τσακίζει. Αν είχα ένα φορητό μαστό θα ήμουν πολύ χαρούμενη :ο!

Μανούλες, δεν είναι εύκολο πράγμα ο θηλασμός αλλά ας μη στερήσουμε αυτό το πολύτιμο δώρο από τα μωράκια μας.

Ταξιδιάρα ψυχή

"Δεν έκανα ταξίδια μακρινά, ταξίδεψε η ψυχή κι αυτό μου φτάνει...". Ποτέ μου δε συμπάθησα αυτούς τους στίχους!
1ον, γιατί έκανα ταξίδια μακρινά και
2ον, γιατί δε μου φτάνει να ταξιδέψει η ψυχή μου, θέλω και το σώμα μου να είναι εκεί!
Πάντα λάτρευα τα ταξίδια και ευτυχώς ευτύχησα στη ζωή μου να κάνω πολλά, αλλά δε μου φτάνουν!
Τώρα στα 44, έγκυος στο 2ο παιδάκι μου, δεν έχω πολλά απωθημένα.
Ανήκω στη γενιά την, ως τώρα, ανέμελη, με ανέφελη εφηβική και φοιτητική ζωή, με τη σιγουριά του "λεφτά υπάρχουν" όχι για καμιά υπερπλούσια ζωή, αλλά σίγουρα για διασκέδαση και ταξίδια.
Έτσι, με πρώτη μου προτεραιότητα τα ταξίδια, με το μισθό μου, μια σχετική βοήθεια από τους γονείς και τον τότε σύντροφό μου να κουβαλάει την ίδια τρέλα με μένα..."είδαν πολλά τα μάτια μου στις γειτονιές του κόσμου"!

Ωστόσο η δίψα μου για τα ταξίδια δεν έχει σβήσει.
Οι συνθήκες οι σημερινές, οι οικονομικές αλλά και της οικογενειακής μου ζωής δεν μου επιτρέπουν να κουνήσω ρούπι.
Αλλά, που θα πάει; Ονειρεύομαι κρουαζιέρα στη Βαλτική, ταξίδι στην Ισπανία, στην Κωνσταντινούπολη, στην Ιαπωνία. Να περάσουμε μια "βολτίτσα" και από το Χονγκ Κονγκ, να δούμε τον φίλο και συγκάτοικο του καλού μου, τον Άλαν, δεν πρέπει;

Ούτε ταξίδι του μέλιτος δεν καταφέραμε να πάμε! Ποια, εγώ, που με ξέρανε στη Λουφτχάνσα με το μικρό μου, χαχαχα!
 Έχω και τον άλλον, τον πρώην ντε (κρατάμε μια μικρή φιλική σχέση, ελέω του καλού μου, Σουηδία και πολιτισμός λέμε), που στη ζωή του μπορεί να μην προχώρησε αλλά τα ταξίδια ταξίδια. Την Άνοιξη, τελείως ανυποψίαστη, επίτηδες φυσικά, έλαβα μια κάρτα από την κρουαζιέρα στην Αυστραλία και πριν λίγες μέρες από τα Φιλανδικά φιόρδς. Περιττό να πω ότι πρασίνισα από τη ζήλια μου! Μετά, ήσυχα ήσυχα, πήρα αγκαλιά τον αντρούλη μου και την κορούλα μου και είπα στον εαυτό μου: 'Ελα μωρέ, εγώ έχω τα πάντα, ποιος χέστηκε για την όπερα του Σίδνευ;!

Πειράζει όμως που τα θέλω όλα;
Ααα, δεν ξέρω, κρίση ξεκρίση, θα κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι και μόλις ξετσουμίσει και ο μπέμπης, ο Χρήστος μου το έχει τάξει: "Κρουαζιέρα θα σε πάω, α α α, γιατί σε νοιάζομαι και σ' αγαπάω..."

Προς το παρόν βέβαια: "Ετοιμάζω ταξίδι μοναχά για πάρτη σου, στα μεγάλα νησιά του μυαλού και του χάρτη σου", που είναι και ανέξοδο, και κατάλληλο για την κατάστασή μου. :(
Που θα πάει όμως;
Γι αυτό: "Χρήστο είσαι σπίτι; Τότε ετοιμάσου για Χαβάη..."

Το σάουντρακ του ποστ, του χουμ ιτ μέυ κονσέρν:

Ταξιδιάρα ψυχή
  Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
Όλα δικά σου μάτια μου
 Κρουαζιέρα θα σε πάω
  Ετοιμάζω ταξίδι
  Πάμε Χαβάη

" Όποιος δεν αποστρέφεται τη βία, την κουβαλά μέσα του."

Eίναι λοιπόν τα γεγονότα των τελευταίων ημερών που με έχουν ταράξει, με έχουν βγάλει από το λήθαργο της εγκυμοσύνης μου και, δεν το κρύβω, με έχουν τρομοκρατήσει.

 Φοβάμαι εδώ και πολύ καιρό αυτή την ανησυχητική αύξηση του φασισμού στην Ελλάδα, βλέπω στοιχεία που μου θυμίζουν τον Εμφύλιο, νιώθω ανήμπορη για μια ακόμα φορά και έρμαιο μιας κατάστασης που έχει ξεφύγει.

Ειδήσεις στην τηλεόραση δε βλέπω, εδώ και χρόνια. Αγανακτώ όταν φτάνουν στ' αυτιά μου οι παπαριές που μας πουλάνε και πραγματικά απορώ για το πόσο αποτελεσματική είναι η κατευθυνόμενη προπαγάνδα τους. Τελικά οι Έλληνες δεν είμαστε και τόσο έξυπνοι, όσο νομίζουμε...
Προσπαθώ να ενημερώνομαι από το ίντερνετ αλλά κι εδώ οι πληροφορίες είναι τόσες πολλές και τόσο αντικρουόμενες που ακόμα κι αν έχεις κάποια σάιτ που εμπιστεύεσαι ή κάποιους ανθρώπους που "ακολουθείς" γιατί τους πιστεύεις, έρχεται η στιγμή που σε απογοητεύουν.
Δε βαριέσαι, καλύτερα να μην έχουμε παρωπίδες και να κρατάμε τα μάτια και το μυαλό μας ανοικτά.
Στο www.protagon.gr είχε αυτό το καταπληκτικό άρθρο που με εκφράζει απόλυτα :

Οι καλοσυνάτες υποχθόνιες γιαγιάδες , από εκεί και ο τίτλος του ποστ.

Έτσι είναι. Πρέπει να φοβόμαστε όλους αυτούς τους "καλοσυνάτους", θεοσεβούμενους ανθρώπους που δεν αποστρέφονται τη βία, δεν την καταδικάζουν και, φυσικά, την υποθάλπτουν με άμεσο ή έμμεσο τρόπο.
Από την άλλη, ενώ οι ειδήσεις διατείνονται ότι η ανεργία πέφτει (?!), όλο και περισσότεροι γνωστοί, φίλοι και συγγενείς μένουν άνεργοι, ενώ κι εκείνοι που έχουν δουλειά δεν μπορούν πια ν'ανταπεξέλθουν σε βασικές υποχρεώσεις, όπως ΔΕΗ, Εφορία, ενώ δυσκολεύονται να βγουν ακόμα και για ένα καφέ.

Στο Πανεπιστήμιο Κρήτης (όπου δουλεύει και η αδερφή μου στη Βιβλιοθήκη, με τεράστιες ελλείψεις σε προσωπικό) έμαθαν χθες βράδυ, από έγκυρες δημοσιογραφικές πηγές ότι θα βγάλουν σε διαθεσιμότητα 96 άτομα, από τα 300 περίπου. Δηλαδή, ο ένας στους τρεις. Και, καθώς οι πρυτάνεις αρνήθηκαν να στείλουν λίστες με υπεράριθμους (και έστειλαν αντιθέτως, λίστες με ελλείψεις) κανείς δεν ξέρει ποιοι και με ποια κριτήρια θα φύγουν.
Οι περισσότεροι, λέει, (από τους 1655 πανελλαδικά, οι 1250), θα επανατοποθετηθούν σε άλλα ιδρύματα όπου υπάρχουν ανάγκες. Οκ, στείλτε από την Κρήτη στην Κομοτηνή, να κινηθεί και η οικονομία της χώρας!
Όλα αυτά βέβαια με μουλωχτή υπουργική απόφαση, όπως όλες οι αντισυνταγματικές αποφάσεις του τελευταίου χρόνου.
Αποφασίζομεν και διατάσσομεν! Ε, ναι, δεν έχουμε πια Δημοκρατία σε αυτή τη χώρα και ας αποφασίσουμε τι θα κάνουμε γι αυτό.

Η υπουργάρα μας, ο τραγικός Άδωνις, πριν λίγο καιρό είπε ότι προς το παρόν εξαιρούνται γιατροί και νοσηλευτές από τη διαθεσιμότητα. Οϊμέ, οι ελλείψεις νοσηλευτικού προσωπικού στα νοσοκομεία είναι μεγαλύτερες από ποτέ!
Κι όμως! Χθες έμαθα ότι βγήκε σε διαθεσιμότητα νοσηλεύτρια του Κυανού Σταυρού. Άλλες λεπτομέρειες δεν ξέρω, όμως το ότι φτάσαμε στο τελευταίο προπύργιο των δημοσίων υπαλλήλων δείχνει το μέγεθος της απελπισίας και της βλακείας τους.

Πρέπει να φύγουν ΤΩΡΑ!
Δε νομίζω ότι τα περιθώρια για άμεση ανάκαμψη είναι ευρεία, αλλά καμιά κυβέρνηση δεν θα είναι χειρότερη από αυτή!
Και να βγάλουν τη Χρυσή Αυγή εκτός νόμου. Είναι εγκληματίες και τραμπούκοι. Εκτός εάν, ισχύει το άλλο σενάριο που θέλει την κυβέρνηση να υποθάλπτει τα εγκλήματά τους για να στρέψει την προσοχή του κόσμου αλλού. 'Ετσι η μεγαλύτερη διαδήλωση και πιθανόν η πρώτη κοινή όλης της εκπαίδευσης από νηπιαγωγείο ως πανεπιστήμιο, πέρασε στο ντούκου. Τραβηγμένο το σενάριο;
Τίποτα δεν αποκλείω πια...

Εξάλλου, για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ! Γι αυτό σταμάτησα να διαβάζω και τα ΝΕΑ...

Κρίμα που δεν υπάρχει τίποτα θετικό για να γράψω.
Κρίμα που καταντήσαμε έτσι.
Κρίμα που μετράμε νεκρούς καθημερινά.
Ας προσπαθήσουμε να ανατρέψουμε την κατάσταση και να σώσουμε οτιδήποτε αν σώζεται, όσο υπάρχει κάτι να σωθεί...

Λες να επανέλθω;

Κοίταζα μια παλιά ανάρτηση στο ιστολόγιό μου και για να πω την αλήθεια με έπιασε μια νοσταλγία, μια μελαγχολία που το είδα να πλέει έτσι ανενεργό και χωρίς κυβερνήτη στις βαθιές θάλασσες του διαδικτύου.
Η αλήθεια είναι ότι η ενασχόλησή μου με το ίντερνετ παραμένει η ίδια, αν όχι μεγαλύτερη τους τελευταίους μήνες μιας και καθώς διανύω τον 5ο μήνα εγκυμοσύνης, απέχω από τη δουλειά.

Επίσης πάντα έχω κάτι να πω, η φλυαρία δεν θεραπεύεται, χαχαχα.

Όμως, το Facebook περισσότερο αλλά και το Tweeter μονοπωλούν το ενδιαφέρον μου, καθώς όλοι οι φίλοι μου είναι εκεί και η διαδραστικότητα είναι πολύ μεγαλύτερη.
Μου άνοιξε η όρεξη όμως και για κανένα ποστάκι πότε πότε.
Λες να επανέλθω;

Οι φυλές του Facebook

Χθες σκεφτόμουν ότι διάφοροι τύποι περιφέρονται στο φατσοβιβλίο, αλλά αρκετοί ανήκουν σε συγκεκριμένες «φυλές» με πολύ μεγάλες ομοιότητες και ίδια χαρακτηριστικά.

Για να δούμε λοιπόν:

Ο παιχνιδιάρης

Μπαίνει στο facebook μόνο για να παίξει. Συνήθως δοκιμάζει όλα τα νέα παιχνίδια αλλά παίζει σταθερά 2-3, μέχρι να τα βαρεθεί και να βρει άλλα. Σπάνια ανανεώνει το στάτους του, άντε κανένα “like” και ίσως καμιά νέα φωτογραφία. Δεν διαβάζει τις ενημερώσεις του. Δεν έχει ποτέ ανοικτή τη συνομιλία γιατί τον ενοχλούν.

Ο ξερόλας

Έχει άποψη «επί παντός επιστητού» και την εκφράζει! Είτε πρόκειται για την ενημέρωση της κατάστασής του, είτε για τους τοίχους των άλλων θα πει αυτό που πιστεύει, συχνά διαφωνώντας ή «φωνάζοντας» με κεφαλαία, πάντα σίγουρος ότι αυτός έχει δίκιο!

Ο… “like”

Διαβάζει τα πάντα και κάνει παντού “like”! Συνήθως δε γράφει είτε λόγω έλλειψης χρόνου είτε γιατί δε θέλει.

O καψούρης

Μας τρελαίνει με καρδούλες, λουλούδια, αστεράκια και λοιπές... ζουζουνιές (αν είναι γυναίκα) και καψουροτράγουδα ή μαντινάδες (αν είναι άντρας και δη Κρητικός!). Αν μάλιστα ο έρωτας είναι χωρίς ανταπόκριση... την πάτησες! Πέφτει Παντελίδης που πάει σύννεφο! Αλήθεια ο τύπος με το τρακτέρ που πάτησε το πουλάκι τσίου, Παντελίδη πατάει; χιχιχι

Ο χωρισμένος (που δε γιορτάζει ποτέ!!!…Ή μήπως όχι;!)

Το μαθαίνεις από την αλλαγή της κατάστασης σε “είναι μπερδεμένο” ή “ελεύθερος”.

Μετά φεύγουν οι κοινές φωτογραφίες του ζευγαριού και διαγράφονται φίλοι του “άλλου”.

Έπειτα οι γυναίκες αρχίζουν τα τσιτάτα περί λαλακίας των ανδρών και οι άνδρες (πιο “κύριοι”) δημοσιεύουν την “Κανάρα” και κανονίζουν εξόδους δημοσίως (έτσι για να μάθει ότι περνάει και μόνος του καλά!)

Ο “μοναξιά μου, όλα”

Αισθάνεται μοναξιά είτε είναι στην κυριολεξία μόνος είτε σε ένα γάμο χωρίς επικοινωνία με το έτερο ήμισυ. Στο Facebook ψάχνει παρέα, ίσως και φλερτ, αλλά σπάνια επιδιώκει συναντήσεις ή κάτι παραπάνω. Έχει πάντα ανοικτή τη συνομιλία, συχνά λέει καλημέρες και καληνύχτες και ευχαριστεί τους διαδικτυακούς του φίλους σε κάθε ευκαιρία. Δεν ξεχνάει ποτέ γιορτές και γενέθλια.

Ο λιγούρης ή αλλιώς “καμάκι”

Είναι ο γνωστός εκείνος τύπος, άντρας στη συντριπτική πλειοψηφία, που την πέφτει σε όλες και ό,τι κάτσει. Συνήθως δεν είναι πολύ επίμονος, τρώει τη χυλόπιτα και... πάμε γι άλλα! Το παίζει ευαίσθητος και ρομαντικός και όλο κατανόηση, ότι (νομίζει πως) θέλουν οι γυναίκες με στόχο, φυσικά, μόνο να πηδήξει! Αν είναι παντρεμένος το κρύβει επιμελώς ενώ, συχνά δεν είναι το κύριο προφίλ του αυτό, ούτε το αληθινό του όνομα. Φυσικά προτιμά “φίλες” από την ίδια πόλη ή κάποια κοντινή (ακόμα καλύτερα). Στο είδος αυτό συναντάς και γκέι γυναίκες.

Ο “με θέλουν όλοι για το κορμί μου”!

Γυναίκα συνήθως, βάζει φωτογραφία με μαγιό ή προκλητικά ρούχα και περιμένει τα σχόλια και το θαυμασμό του αντρικού πληθυσμού και μετά απολαμβάνει να αποκρούει προτάσεις. Μη μασάτε φίλοι άντρες, έτσι τη βρίσκει, δε θα σας κάτσει!!!

Αν είναι άντρας, βάζει φωτογραφίες από το καλογυμνασμένο του κορμί, φουσκωμένο και γυαλιστερό, συνήθως είναι αυτό που λένε “πολύ λάδι και τηγανίτα τίποτα”, χαχαχα!

Ο “μια εικόνα, χίλιες λέξεις”

Μόνο φωτογραφίες, κάποια “like”, σχεδόν καθόλου λέξεις, εκτός αν υπάρχουν στην εικόνα που δημοσιεύει. Έτσι εκείνη (γυναίκα στη μεγάλη πλειοψηφία) θεωρεί ότι λέει αυτό που θέλει. Κι ύστερα λένε τις γυναίκες φλύαρες! :Ρ

Ο “λίγο απ' όλα”.

Τα κάνει όλα και...συμφέρει! Λίγο παιχνίδι, λίγο κουτσομπολιό, λίγη φιλοσοφία, κοινωνικά, φωτογραφίες, μουσική. Όλα θα τα δεις στο timeline του. Μερικές φορές όμως το παρακάνει και ξεχνιέται με τις ώρες...Έτσι, εκείνη η εργασία πάει πίσω, το φαγητό καίγεται, η φιλενάδα ακόμα περιμένει εκείνο το τηλ. για καφέ και ο φανατικός χρήστης Facebook έχει ξεχάσει ότι η αληθινή ζωή είναι εκεί έξω!

Κλείστο το ρημάδι!!! (κάπου εδώ είμαι κι εγώ!)

Αναγνωρίζετε κάποιον από αυτούς;

Συμπληρώστε ελεύθερα ότι άλλο νομίζετε, αν και πιστεύω ότι κάλυψα τους βασικούς τύπους- χρήστες του facebook!

Θα πάω!

-Θα πάω σου λέω!

-Καλά, είσαι σοβαρή; Θα το αντέξεις;

-Γιατί; Μια χαρά θα είμαι! Μια κιουρία!

-Ξανασκέψου το Κατερινάκι. Εσύ δεν είσαι που βγάζεις φλούμπες και μόνο στην αναφορά του ονόματός του;

-Ναι, μωρέ, αλλά μου έσπασε τα νεύρα ο άχρηστος! Ακούς εκεί, να με πάρει τηλέφωνο μετά από τόσο καιρό για να μου πει ότι καλεί την κόρη του στη βάφτιση της μικρής του. Τώρα τη θυμήθηκε; Επίσημη καλεσμένη, λέει, και μάντολες μπλε! Έξω φρενών με έκανε και απαιτεί να στείλω το Χριστινάκι μόνο του από τη Νάξο 1 μέρα πριν τελειώσουν οι διακοπές μας. Αυτές που με τόσο κόπο κανόνισα, να μπορεί και ο Νάσος μου, που δουλεύει σα σκυλί.

-Ω, αλήθεια, πέφτει και πάνω στις διακοπές σας…

-Εμ, τι άλλο θα συνέβαινε; Αυτός, παιδί μου, γεννήθηκε για να με βασανίζει!

- Ρε φιλενάδα, πως στραβώθηκες και τον παντρεύτηκες;

- Ήμουν μικρή, μωρέ και δεν είχα καταλάβει τον πραγματικό του εαυτό. Ευτυχώς να λέω που η ζωή μου έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία. Λυπάμαι μόνο την κακομοίρα τη δεύτερη που δεν την άφησε και να δουλεύει, για να την έχει δεμένη, μην του φύγει κι αυτή. Μμμμ, ο πλούσιος, που δεν έχει δώσει 1 ευρώ για το παιδί όλα αυτά τα χρόνια. Αλλά, να σου πω, στη βάφτιση θα πάω για να του τη σπάσω! Να δω τα ξινισμένα μούτρα του και να χαρώ. Εξάλλου η μικρή με έχει ανάγκη, ρε, πώς να την αφήσω στο στόμα του λύκου μόνη;

- Και θέλει να πάει;

- Ε, η αδερφή της βαφτίζεται, δεν έχει κι άλλη, την αγαπάει κι ας την έχει δει μια φορά όλη κι όλη. Όμως τον ακατανόμαστο ούτε να τον δει. Προχθές με ρωτούσε πως γίνεται ν’αλλάξει επίθετο και να πάρει του Νάσου!

-Αλήθεια; Γίνεται;

-Ναι, το ψάχνουν με τον Νάσο. Έχουν μεγάλη αγάπη τα δυο τους, μη σου πω ότι την αγαπάει πιο πολύ από τα δικά του. Να, προχθές της έδωσε και τα λεφτά για το δώρο (χρυσαφικό ντε, είμαστε υπεράνω εμείς) και του είπε: «Σ’ ευχαριστώ μπαμπά που πήρες δώρο για την αδερφή μου»! Σουρεάλ καταστάσεις. Μωρέ, λες να μην πάω;

-Ξαναρωτάω, θα το αντέξεις;

-Ουφ, δεν ξέρω! Δύσκολο θα είναι. Λίγοι καλεσμένοι, πως θα αντιδράσουν οι συγγενείς του να με δουν μετά από τόσα χρόνια…

- Τι να σου πω ρε κοπελιά, δυσκολάκι, όντως! Εγώ δεν ξέρω αν θα το έκανα…

- Το παιδί όμως θα είναι πολύ δυνατό με εμένα δίπλα του και εξάλλου δε θα πάω ακάλεστη. Με καλεί η «επίσημη προσκεκλημένη», η κόρη μου!

- Θα του το πεις; Μη μου πεις ότι θα κουβαλήσεις και το Νάσο μαζί;

- Όχι μωρέ, γιατί να βασανίσω το μωρό μου; Και στον ακατανόμαστο δε σκοπεύω να πω κουβέντα. Να χαλάσω την «έκπληξη»; Γι αυτό ζω! Αλλά μήπως θα ήταν καλύτερα να την πήγαινα και να έφευγα;

-Μμμμ, ότι νομίζεις φιλενάδα. Αϊ ρεστ μάι κέις!

- Μπα, το αποφάσισα! Θα στολιστώ, θα γίνω μια υπερπαραγωγή και ΘΑ ΠΑΩ!

Μικρές φλυαρίες, μεγάλη αποχή

Να που ξαναθυμήθηκα αυτή τη μικρή γωνιά μετά από τόσους μήνες...
Όλο λέω "κάτι θα γράψω", "να, θα βάλω τη συνταγή για το λέμον τσιζκέικ μου, ή την τούρτα που έφτιαξα για τη βαφτιστήρα, ή θα περιγράψω τα κατορθώματα της μικρής, ή θα πω για τα εργασιακά..." ή, ή, ή και ο καιρός περνάει κι εγώ αναλώνομαι στο facebook, να παίζω, να επικοινωνώ, να μοιράζομαι, να μαθαίνω τα νέα του έξω κόσμου.
Ήμουν για αρκετό καιρό πολέμιος του φατσοβιβλίου αλλά να που περνάω όλο τον χρόνο που διαθέτω για το νετ εκεί. Μάλιστα, κάναμε μια ομάδα οι παλιοί συμμαθητές και περνάμε πολύ όμορφα, κανονίζουμε συναντήσεις και όλο αυτό εμπεριέχει πολύ νοσταλγία, τρυφερότητα, αναμνήσεις, ικανοποιεί την ανάγκη επικοινωνίας ανθρώπων τόσο διαφορετικών αλλά με κοινό σημείο αναφοράς το τέλος της εφηβικής τους ζωής και την αρχή της άλλης, της ουσιαστικής.
Εντωμεταξύ η Ελλαδίτσα μας βουλιάζει, η πολιτική σκηνή είναι ένα έργο που πρέπει να κατέβει άμεσα γιατί δε βλέπεται, και οι Έλληνες, λαός αισιόδοξος και γλεντζές, έχουν χάσει το χαμόγελό τους και μαζεύουν τα κομμάτια τους.
Πάλι το χιούμορ κυριαρχεί, αλλά πικρόχολο και εριστικό και ο λαϊκισμός έχει πιάσει λίμιτ απ, όσο και το χρέος μας δηλαδή!
Είμαστε ένα καζάνι που βράζει και μένει να δούμε τι σούπα θα βγάλουμε...
Υπάρχουν βέβαια και οι αισιόδοξες φωνές όπως αυτή του Κώστα Βαξεβάνη από την τελευταία Lifo, Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου , που με εκφράζει απόλυτα.
Ελπίζω και εύχομαι να έχουμε πιάσει τον απόλυτο πάτο και να ξαναγεννηθούμε ως άλλοι φοίνικες από τη στάχτη μας.
Εμείς οι Έλληνες έχουμε πολλά κουσούρια -αν και όχι όσα μας καταλογίζουν οι "φίλοι" μας οι Ευρω-πέη(χωρίς ορθογραφικό!)- αλλά έχουμε και προτερήματα. Είμαστε έξυπνοι (ίσως λιγότερο απ' όσο πιστεύουμε βέβαια), πεισματάρηδες, μαχητές. Αν καταφέρουμε ποτέ να συνεργαστούμε -γενικώς- χωρίς εγωισμούς, κατεργαριές και μικροπρέπειες, τότε θα κερδίσουμε την παρτίδα. Αν...
Τι εποχή για να γίνεις γονιός ε; Όχι, όχι, δεν μετανιώνω και μάλιστα θέλω και δεύτερο παιδάκι!
Τα επιχειρήματά μου σε όσους λένε ότι πρέπει να είμαι τρελή που θέλω κι άλλο παιδί σε αυτά τα οικονομικά χάλια της χώρας είναι τα εξής δύο:
Α) Η ευτυχία που σου χαρίζει ένα παιδί δεν μετριέται και δεν εξαγοράζεται. Φτάνει να έχω να το ταΐζω και θα μεγαλώσει με όση αγάπη και φροντίδα χρειάζεται.
Β) Αν είναι ν'αφήσω την οικονομική κατάσταση να καθορίζει την προσωπική μου ευτυχία, τότε να πέσω να πεθάνω, δεν έχει κανένα νόημα η ζωή.
Πόσο, μα πόσο έχω πάντως νευριάσει με όλους εκείνους που στοχοποιούν κατηγορίες ανθρώπων και ρίχνουν πάνω τους όλα τα βάρη για τα χάλια της οικονομίας μας.
Οι πλέον μισητοί και αξιοκατάπτυστοι είναι -φυσικά- οι Δημόσιοι Υπάλληλοι, που μπήκαν με μέσον, που κάθονται όλη μέρα, που παίρνουν παχυλούς μισθούς γεμάτους επιδόματα,που, που, που...
Ε, όχι βρε παιδιά! Υπάρχουν και αυτοί, σίγουρα, αλλά είναι η μειοψηφία, μην τους βάζετε όλους στον ίδιο ντορβά!
Να σας θυμίσω ότι στην ίδια κατηγορία είναι οι γιατροί του ΕΣΥ, οι νοσηλευτές, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, οι πυροσβέστες και ένα σωρό άλλοι, που δουλεύουν πολλές ώρες, σε δύσκολες συνθήκες, που πληρώνονται πολύ λιγότερο απ' όσο αξίζει η δουλειά τους, που πήραν τη θέση τους αξιοκρατικά, που ποτέ δεν φοροδιέφυγαν και που πάντα πρώτοι δέχονται όλα τα χαράτσια, γιατί είναι οι εύκολοι στόχοι.
292€ μείον ο μισθός μου για το μήνα Οκτώβρη. Ίσα που ξεπερνάω το χιλιάρικο και είμαι νοσηλεύτρια μονάδας, ΤΕ και με 19 χρόνια προϋπηρεσίας!!! Και πάλι καλά να λέω...
Ποτέ, μα ποτέ δεν περίμενα να έρθει εκείνη η στιγμή που θα έλεγα "Δόξα τω Θεώ που είμαι νοσηλεύτρια και, τουλάχιστον, δεν κινδυνεύει η θέση μου!"
Έστω και κουτσουρεμένο θα έχω ένα μισθό και θα έχουμε και τον διαβόητο πλέον "έναν εργαζόμενο ανά οικογένεια" για το γάλα του παιδιού (πικρό χαχα).
Εμ, τι το θελα να γράψω μετά από τόσο καιρό; Έγινα κι εγώ πικρόχολη και γκρινιάρα, όπως όλοι.
Πάω να χαλαρώσω κοιτάζοντας το αθώο, 8 μηνών, αγγελούδι μου και υπόσχομαι ότι αν και όταν ξαναγράψω θα είναι κάτι ευχάριστο.
Καληνύχτα...